ลู่ติ้งหยวนก้าวเข้ามาในห้องก็เห็นคุณปู่ที่ปกติดูจริงจังมากกำลังยิ้มจนเห็นแก้มช่องฟัน ส่วนลูกชายที่ปกติไม่ค่อยพูดจากำลังเรียกคำว่า “ทวด” ดังลั่นไปเรื่อย ๆ และบนชั้นวางของข้างหลังทั้งสอง นกขุนทองก็กำลังเข้าร่วมความครึกครื้นอย่างเต็มที่
ทุกครั้งที่ได้ยินลูกชายเรียกว่า “ทวด” คุณปู่จะหยิบแอปเปิลชิ้นหนึ่งให้เจ้าตัว
ทุกครั้งที่ได้ยินนกเอี้ยงข้างหลังเรียกว่า “ทวด” เขาก็เสียบแอปเปิลชิ้นหนึ่งด้วยไม้ไผ่ป้อนให้นก
คุณปู่วนไปวนมาป้อนแอปเปิลให้เด็กเล็กสองตัว ยิ่งทำยิ่งสนุกสนาน ส่วนลูกชายกับนกเอี้ยงตัวนั้นเหมือนแข่งกัน คนหนึ่งกินเร็วยิ่งกว่าใคร อีกคนก็เรียกดังยิ่งกว่ากัน
เสียง “ทวด” ที่ใสกระจ่างดังขึ้นดับลงสลับกันทั่วห้อง
สายตาของลู่ติ้งหยวนค่อย ๆ หล่นลงบนใบหน้าของลูกชาย
เจ้าตัวเล็กตอนนี้ถูกคุณปู่อุ้มไว้ในอ้อมแขนแล้วเรียกคนอย่างว่าง่าย แม้แต่พ่ออย่างเขาเดินเข้ามา ดวงตาก็ไม่เคยขยับจากแอปเปิลเลย ไม่ต้องพูดถึงการทักทายพ่อ
ลู่ติ้งหยวนจมอยู่ในความเงียบยาวนาน
ถ้าภาพตรงหน้านี้ตกไปอยู่ในสายตาเซี่ยหลี่ อาหารหลักของน้อยนากอีกต่อไปหนึ่งเดือนคงได้แต่ไข่แดงเป็นแน่
ในใจของลู่ติ้งหยวนทั้งโมโหทั้งขำ
จนถึงตอนนี้น้อยนากไม่เพียงไม่เคยเรียก “แม่” แต่ก็ไม่เคยเรียก “พ่อ” ด้วยเช่นกัน
ทั้งพ่อแม่ปลอบยังไงก็ไม่ยอมเปิดปาก แต่พอมาถึงคุณปู่ที่นี่ เพราะนกขุนทองมีของกิน แอปเปิลแค่ไม่กี่ชิ้นก็เอาคำพูดของลูกชายออกมาได้
ลู่ติ้งหยวนตัดสินใจด้วยความรักที่มีต่อลูก เรื่องที่ชัดเจนว่าจะถูกภรรยาแก้แค้นอย่างนี้ กลับบ้านไปแล้วจะไม่บอกเธอ
“คุณปู่ครับ คุณปู่เรียกหมู่หรือครับ”