“ไม่ใช่”
ลู่ติ้งหยวนก้มสายตามองภรรยาและลูกของตน แล้วถอดใจถอดหายออกมาหนึ่งเฮือก
เขาเล่าให้เซี่ยหลีฟังแบบกระชับ ๆ ถึงสิ่งที่คุณปู่พูดกับเขา
“ปู่บอกว่าคนรุ่นของฉันกับเฉิงหยวนแยกครัวแยกบ้านกันแล้ว ต่อจากนี้ฝ่ายเฉิงหยวนจะไปประจำการต่างถิ่นก็ตามใจ จะกลับมาอยู่เมืองหลวงก็ให้ไปยื่นเรื่องขอบ้านพักคณะทหารในเขตทหารที่ตัวเองอยู่
ต่อไปเมื่อเราสองคนกลับไปเมืองหลวง จะกลับไปอยู่บ้านเก่าก็กลับไป ไม่อยากอยู่บ้านเก่าก็ยื่นขอบ้านพักคณะทหารข้างนอกได้เหมือนกัน
ตราบใดที่ปู่ยังอยู่ พอถึงเทศกาลใหญ่ ๆ ทุกคนจะมานัดพบกันสักครั้ง หลังจากนี้จะนัดพบกันหรือไม่ก็ตามใจเรา
วันปกติเราจะคบหาพวกเขาอย่างไรก็ตามใจ”
เซี่ยหลีไม่คิดว่าฝ่ายลู่เฉิงหยวนยังไม่ทันจะได้ผลลัพธ์อะไรออกมาเลย ทางคุณปู่กลับยื่นข้อเสนอแยกครัวแยกบ้านเสียก่อน
เธอเองก็รู้ดีว่าคุณปู่ปรารถนาอยากเห็นลูกหลานช่วยเหลือซึ่งกันและกันเพียงใด และในใจก็เข้าใจความรู้สึกผิดที่ลู่ติ้งหยวนมีต่อคำสอนของปู่
แต่ถึงกระนั้นใบหน้าก็ยังบึ้งตึง อดพูดออกมาไม่ได้ว่า “จะเอาก็เอาไม่ได้ จะทิ้งก็ทิ้งไม่ลง
แต่ที่สองคนนั้นอาจจะรักแท้กันจริง ๆ ก็ได้”