เซี่ยหลีมองลูกชายแท้ ๆ ของตัวเองที่กำลังหันมามองเธอจากอ้อมแขนของปู่ทวด ดวงตาคู่นั้นเปลี่ยนจากงงงวยเป็นไร้เดียงสา แล้วในเสี้ยววินาทีเดียวก็กลับกลายเป็นการกล่าวโทษอย่างอึดอัดใจ เชิงคิ้วของเธอจึงยิ้มกว้างจนกดไว้ไม่อยู่
ถ้าไม่กลัวสายตาของคนพวกนั้นจะหันมาโฟกัสที่ตัวเองอีกรอบ เธอแทบจะหัวเราะออกเสียงไปแล้ว
วิธีใช้ลูกชาย 800 แบบ รับทราบ√
ลู่ติ้งหยวนมองเหล่าคุณปู่ที่ต่างอ้อมลูกชายเขาวนเป็นวงกลม แม้จะสงสารลูกชายคนนี้ที่ไม่ชอบยุ่งอยู่ในฝูงชนสักเท่าไร แต่พอเห็นสีหน้าของภรรยาที่ชมชอบใจในความเดือดร้อนของผู้อื่น เขาก็ตัดสินใจเสียสละลูกชายตัวเองอย่างเด็ดขาด
"คุณปู่ ผมกับเซี่ยหลีขึ้นไปเก็บของที่ต้องพกกลับก่อนนะ"
คุณปู่ตอนนี้มีเหลนชายอยู่ในอ้อมแขน ความห่วงใยต่อหลานชายแท้ ๆ ของตัวเองก็เบาบางลงมาก
เขาโบกมือให้เซี่ยหลีกับลู่ติ้งหยวน พร้อมเอ่ยปฏิบัติด้วยความเอ็นดู "ไปเถอะ เก็บให้เรียบร้อยละเอียดหน่อย อย่าลืมของ"
ลู่ติ้งหยวนตอบ "ครับ"
เซี่ยหลีกับลู่ติ้งหยวนรีบขึ้นชั้นบนทันที
น้องนากรที่ถูกทิ้งไว้ข้างล่างหันศีรษะมองตามพ่อแม่ที่โยนเขาทิ้งไว้ตรงนี้แล้วเดินขึ้นไปเอง
น้องนาก: ……▼_▼!?
ทิ้งเขาไว้คนเดียวกลางกลุ่มคนที่พูดจาระรื่นกันเนือง ๆ แบบนี้ พ่อแม่ก็เดินหนีไปเฉย ๆ แบบนี้ พ่อแม่ไม่เอาน้องนากรแล้วหรือ
ไม่เอาก็ช่าง แต่ที่นี่ก็มีแต่คนที่รักเขาเต็มบ้าน!
เซี่ยหลีกับลู่ติ้งหยวนกลับมาที่ห้อง ลู่ติ้งหยวนบอกว่าจะเก็บของให้ทั้งสองคน แต่ความจริงก็ไม่มีอะไรต้องเก็บมากมาย
เกรงว่านับตั้งแต่มาถึงนี่ พักอยู่รวม ๆ ก็ไม่กี่วัน สัมภาระที่แพ็กมายังแทบไม่ทันได้เปิดออกเลย ก็ถึงเวลาต้องเดินทางกลับแล้ว
ลู่ติ้งหยวนนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น จัดของใช้ส่วนตัวกับเสื้อผ้าที่เปลี่ยนสองสามวันนี้ใส่กระเป๋าอย่างง่าย ๆ