"แฮ่ก!"
เซี่ยต้าเป่าอดหัวเราะไม่ได้ เขาถูกวิธีรักษาหน้าตาของคุณน้าที่แปลกประหลาดนี้ทำให้ขบขัน
เขาก้าวเข้าไปโอบกอดเซี่ยหลีแน่นๆ แบบหมี ฝังหน้าลงที่ซอกคอของเซี่ยหลี พร้อมกับพูดเสียงอัดอั้น "คุณน้าคะ คุณต้องระวังความปลอดภัยนะคะ กลับมาให้ปลอดภัย หมู่จะรอที่บ้าน"
เซี่ยหลีรู้สึกถึงความอบอุ่นที่บ่าของเธอ คิดในใจว่าหลานชายใหญ่เอาน้ำมูกน้ำตาไปเช็ดกับตัวคนอื่น พฤติกรรมที่ไม่ถูกสุขลักษณะแบบนี้ทำให้เธอรู้สึกรังเกียจเล็กน้อย
แต่เพราะคิดว่าเจ้าตัวโตขนาดนี้คือตั๋วข้าวระยะยาวของเธอในอนาคต เซี่ยหลีจึงตบหลังเซี่ยต้าเป่าเบาๆ
ใช้เสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน กระซิบข้างหูเขาว่า "ถึงแม้ฉันจะระวังตัวบนสนามรบ แต่ความอันตรายบนสนามรบนั้นคาดเดาไม่ได้ ต่อให้เก่งแค่ไหนก็สู้ระเบิดปรมาณูไม่ได้
ตอนนี้ฉันไปแล้ว เธอก็คือเสาหลักของบ้าน คนแก่ในบ้านก็ต้องพึ่งพาเธอแล้ว
เธอต้องตั้งใจเข้มแข็ง อย่าไปทะเลาะกับพวกเขา และอย่าให้ใครมารังแกครอบครัวเรา"
เซี่ยหลีกอดต้าเป่าที่เริ่มสะอื้นไห้อยู่ในอ้อมแขน แต่ก็ไม่ได้หยุดพูดสิ่งที่กำลังจะพูดต่อไป