ผู้บังคับกองพลเฉียนพูดยังไม่ทันขาดคำ ก็ได้ยินเสียงตวาดก้องจากผู้บัญชาการกองพลหลิวด้านหลัง ทำให้ทุกคนที่อยู่บนลานฝึกมองมาทางพวกเขาพร้อมกัน
หัวหน้าใหญ่สุดของเขตทหารมาระเบิดอารมณ์กลางแจ้งแบบนี้ ช่างเป็นเรื่องแปลกใหม่เสียจริง!
ผู้บังคับกองพลเฉียนเห็นผู้บัญชาการกองพลหลิวทำหน้าน่าเกรงขามราวกับจะมาเอาความ ยืนจ้องเขาอยู่ตรงหน้าด้วยความโกรธเคือง ก็รู้สึกเก้อเขินอยู่ในใจ
แต่จะว่าอย่างนั้นก็เถอะ อยู่มานานขนาดนี้ หนังหน้าย่อมถูกขัดจนด้านชาไปแล้ว
เขาจึงยิ้มแย้มพูดกับผู้บัญชาการกองพลหลิวว่า “เหล่าหลิว นี่เป็นความผิดของนายแล้วนะ
ในเมื่อเราสามารถหาแวดล้อมการทำงานที่ดีกว่าให้เหลยคงกับเสี่ยวเซี่ยได้ แล้วจะให้พวกเขามาลำบากอยู่บนเกาะใต้ที่กันดารแห่งนี้ทำไมเล่า?
เมืองหลวงนะ! นั่นเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจและการเมืองของหัวเซี่ย จะให้สู้เกาะใต้ของเราได้อย่างไร?”
ผู้บัญชาการกองพลหลิวจะไปฟังคำพูดไร้ยางอายของเขาได้ยังไง รีบหน้าตึงแล้วตวาดกลับทันที “อย่ามาพูดว่าเกาะใต้ของเราที่ไหนกัน นายได้รับคำสั่งย้ายไปเมืองหลวงแล้ว ตอนนี้นายไม่ใช่คนเกาะใต้ของเราอีกต่อไป!”