เซี่ยหลีไม่ถูกครอบงำเลยแม้แต่น้อย "ที่พ่อบอกว่าจะให้สิทธิประโยชน์ดีที่สุด นี่คือจะให้ฉันสองชิ้นเปาไหว้พระจันทร์ในเทศกาลเดือนแปดงั้นหรือ?"
ผู้บัญชาการกองพลหลิว: ...
เซี่ยหลีมองสีหน้าไร้คำพูดของผู้บัญชาการกองพลหลิว แล้วเถียงข้าง ๆ คู ๆ ต่อไป "คนอื่นเขาทำงานหนึ่งตำแหน่งก็ได้หยุดหนึ่งช่วง แต่นี่ฉันทำงานสองตำแหน่ง ไม่สมควรได้หยุดสองช่วงหรือไง?"
"ไม่ใช่สิ ตอนนี้ฉันยังเป็นลูกศิษย์ของเหลยคง ต้องถูกหน่วยงานต่างๆ รังควาญทุกวัน นี่มันสามตำแหน่งเลยนะ ไม่ควรได้หยุดมากกว่านี้หน่อยหรือ?"
"ลาแบกของในฟาร์มยังไม่ถูกใช้งานหนักขนาดนี้เลย!"
ผู้บัญชาการกองพลหลิว: ...
รู้สึกว่าคำพูดของเด็กคนนี้ฟังดูเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไร แต่พอลองคิดดูดีๆ ปัญหาก็ใหญ่โต
ปากของเด็กสาวคนนี้ ช่างพูดเก่งเหลือเกิน ถ้าไม่ใช่เพราะความสามารถด้านวิทยาศาสตร์ของนางนั้นยอดเยี่ยมไร้เทียมทาน คงควรโยนไปทำงานกระทรวงการต่างประเทศ ให้นางได้ใช้ปากเฉียบแหลมทะเลาะกับพวกฝรั่งให้ตายไปข้างหนึ่ง!
ผู้บัญชาการกองพลหลิวสูดหายใจเข้าลึก "บนเกาะใต้แห่งนี้ ตอนนี้เธออย่าได้คิดเรื่องเลื่อนตำแหน่งเลย"
"เพื่อลดการมีตัวตนของเธอ ตอนนี้ลดตำแหน่งเธอยังไม่ทันเลย จะไปยกเธอให้สูงส่งแล้วส่งเธอไปอยู่ตรงหน้าผู้คนได้อย่างไร?"
"ส่วนเรื่องสวัสดิการ ฉันจะชดเชยให้เธอเองเป็นการส่วนตัว"
เซี่ยหลีทำปากยู่ "ก็ได้ พ่อดูตามความเหมาะสมเถอะ ขอแค่ให้ผ่านมโนสำนึกของพ่อก็พอ"
ผู้บัญชาการกองพลหลิวมองเธออย่างไม่แสดงอารมณ์ พูดด้วยความขุ่นเคืองเล็กน้อย "ฉันก็ไร้มโนสำนึกเหมือนเธอนั่นแหละ"