เซี่ยหลีแม้จะไม่มีประสบการณ์ทำงานเป็นกิจจะลักษณะ แต่ก็รู้ดีว่าผู้ใหญ่จู่ ๆ หามานั่งกินข้าวด้วยนั้น ไม่มีทางเป็นเรื่องดีแน่นอน
ที่เขาว่า ไม่มีเหตุผลแล้วมาดีด้วย ย่อมมีเล่ห์เหลี่ยมซ่อนเร้น ไอ้แก่เนี่ยท้องมันต้องกลั่นแกล้งอะไรไว้แน่ ๆ
เซี่ยหลีกินไอติมเสร็จ ก็โยนไม้ไอติมลงในถุงกระดาษ ม้วน ๆ แล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้อ
“ถ้าท่านมีอะไรจะพูดแต่ไม่พูดละก็ ฉันไปแล้วนะ”
พูดจบ ไม่พูดอะไรมาก เดินเตร่ไปทางร่มไม้ข้าง ๆ
เดิมทีคิดจะให้จ้าวเฉียงได้เพิ่มมื้ออาหาร ให้กรำงานจนเหนื่อยกาย ให้อดอยากหิวโหย ให้ร่างกายขาดแคลน ให้การงานติดขัดสับสน เพื่อให้เขาเป็นผู้รับภารกิจอันยิ่งใหญ่จากฟ้า
แต่ดูท่า การไม่ต้องไปนั่งคุยไร้สาระกับไอ้แก่คนนี้น่ะ ที่ร่มไม้ใหญ่ ๆ ฝั่งนั้นก็ดูดีไม่เบา
ผู้บังคับกองพลเฉียน: ...
ผู้บังคับกองพลเฉียนไม่คิดว่าเซี่ยหลีจะพูดแล้วเดินเลยจริง ๆ นี่มันเหมือนเดิมเป๊ะ ไม่ให้หน้าแม้แต่น้อย