ลู่ติ้งหยวนเห็นเซี่ยหลีมีสีหน้าเศร้าผิดปกติที่หาได้ยาก ดวงตาก็วาบแวบความเป็นห่วงผ่านขึ้นมาทีหนึ่ง
เขาลุกขึ้นเดินไปนั่งที่เก้าอี้ข้างๆ เซี่ยหลี ยกแขนขึ้นโอบไหล่เธอ ให้เธอพิงไหล่ของเขา ก้มหน้ามองคนที่เขาทะนุถนอมไว้ในใจ พินิจพิจารณาถ้อยคำอย่างรอบคอบ ก่อนเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงทุ่มต่ำ “ไม่มีอะไรต้องเสียใจ พวกเขาลงกองร้อยไปแล้ว ก็จะต้องมีอนาคตที่ดีกว่าเดิมแน่นอน
คนที่ออกมาจากใต้มือเธอ ตัวเองก็มีวิชาติดตัวอยู่แล้ว นับว่าเป็นช่างฝีมือได้ ทหารเทคนิคที่ทั้งรบทัพจับศึกได้และถนัดการโจมตีไม่ทันตั้งตัว ไม่ว่าอยู่กองร้อยไหน ก็ต้องได้รับความสำคัญจากผู้บังคับบัญชาระดับสูงเป็นแน่
อีกอย่าง มีหัวหน้าอย่างเธอที่ขึ้นชื่อเรื่องคอยค้ำจุนลูกน้องอยู่ คนทั่วไปก็ไม่กล้ามารังแกพวกเขาหรอก
พวกที่ย้ายออกจากราชการไปอยู่ที่อื่นก็เหมือนกัน มีความสัมพันธ์กับเธออยู่ ต่อให้พวกเขาไม่ได้อยู่ในกองทัพแล้ว ผู้นำของหน่วยงานต่างๆ ทางเมืองหลวงตรงนี้ก็รู้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับพวกเขากันบ้างไม่มากก็น้อย ก็จะไม่เหยียบย่ำหรือกลั่นแกล้งพวกเขา”