วันรุ่งขึ้น เซี่ยหลีกับทหารองครักษ์ทั้งหมดไปกินเลี้ยงอำลากันหนึ่งมื้อ
เหอจวินสุดท้ายก็เพราะบาดเจ็บจากการทำงานจนพิการ ร่างกายแทบสูญเสียความสามารถในการทำงาน จึงได้ยื่นเรื่องเกษียณเพราะบาดเจ็บและป่วย
และเพราะเขาไม่อยากนั่งอยู่บ้านทั้งวัน ซึ่งจะทำให้รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนไร้ค่า เซี่ยหลีจึงจัดการให้เขาเข้าทำงานที่โรงพยาบาล 301 ที่แม่ของเธอทำงานอยู่ ตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายบริหารแผนกคลินิกอาคารใต้
ยังไงซะสำหรับเหอจวินที่ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงนัก ที่ไหนก็ไม่สบายใจ ปลอดภัย และง่ายเท่าโรงพยาบาลอีกแล้ว ป่วยตรงไหนก็เข้าไปตรวจได้ตลอด และก็เป็นเพื่อนร่วมงานกันหมด จึงไม่มีใครกล้าทำหยาบคายกับเขา
อีกทั้ง “อาคารใต้” ในโรงพยาบาล 301 มีสถานะพิเศษ ระบบรักษาความปลอดภัยดี แถมยังได้พบปะกับเหล่านายทหารเกษียณระดับสูง ไม่มีใครกล้ารังแกเขาได้ง่ายๆ
บ้านเซี่ยหลี
“คลิก!” เสียงไขกุญแจดังขึ้น
เซี่ยหลีที่นั่งอยู่บนพื้นพิงโซฟาเล่นเครื่องเกม ปากคาบผลไม้อยู่ และเจ้านากน้อยที่นั่งอยู่บนโซฟาก้มหน้าอ่านหนังสือ ปากอมลูกอม ต่างเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน สายตามองไปที่ทางประตู
ลู่ติ้งหยวนผลักประตูเข้ามา ก็เห็นนักชิมตัวเล็กทั้งสองที่หน้าตาคล้ายกันมากมองมาทางตัวเอง ทำให้สีหน้าอ่อนโยนลงไม่น้อย รู้สึกว่าความเหนื่อยล้าจากการทำงานมาทั้งวันจางหายไปเป็นส่วนมาก
เซี่ยหลีเห็นลู่ติ้งหยวนก็ผุดลุกขึ้นยืนทันที วิ่งน้อยๆ ไปถึงตรงหน้าลู่ติ้งหยวน แล้วยื่นมือออกไป เอ่ยอย่างไม่สะทกสะท้าน: “รายชื่อทหารองครักษ์ล่ะ? ขอดูหน่อยสิ!”
ไม่รู้ว่าไอ้ทหารรถคนนั้นเคยผ่านการคัดเลือกแล้วหรือยัง
ลู่ติ้งหยวน: ... ยังคิดว่าเธอมาเซอร์ไพรส์ฉันเสียอีก ที่แท้ก็มาเพื่อรายชื่อทหารองครักษ์ สุดท้ายฉันก็รักผิดคน