เซี่ยหลีมองลู่ติ้งหยวนที่ผอมลงอย่างเห็นได้ชัด ร่างกายยังคงสูงใหญ่ แต่ดูเล็กลงไปหนึ่งไซซ์ ใบหน้ายิ่งคมเข้ม ดวงตาก็โตขึ้นเล็กน้อย
เธอถามด้วยความเจ็บฟัน "ช่วงสองสามวันมานี้แกแอบไปลดน้ำหนักมาหรือไง?"
เอฟเฟกต์แบบนี้ ถ้าเป็นยุคหลัง คงมีสาวน้อยในเน็ตโหยหาคลิปสอนเป็นล้านคนเลยล่ะ
ลู่ติ้งหยวนที่วิ่งวุ่นมาหลายวันเรื่องนายหน้าค้ายาเสพติดที่ตายไป และคำว่า"เซียวเฉิง"ทั้งสองคำ:...
รู้อยู่แล้วว่าไอ้เด็กแสบตัวนี้ปากไม่เคยมีคำดีๆ
ลู่ติ้งหยวนยืนอยู่หน้าประตูห้องของเซี่ยหลี ไม่สนใจคำหยอกล้อกวนประสาทของเธอ แล้วถามขึ้นว่า "พรุ่งนี้เราจะออกจากเมืองหลวง เธอบอกว่าจะซื้อของฝากไม่ใช่เหรอ?"
"ให้ฉันขับรถไปส่งไหม?"
เซี่ยหลีก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังอยากซื้อของฝากพื้นเมือง ถ้ามีรถนั่ง ใครจะอยากเดินเท้าล่ะ?
รีบตอบตกลงทันที "ไป!"
ที่ลู่ติ้งหยวนขับก็เป็นรถที่หน่วยงานจัดสรรให้ปู่ของเขาเอง พอทั้งสองคนขึ้นรถก็มุ่งหน้าไปห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองหลวงโดยตรง
ลู่ติ้งหยวนหยิบคูปองหนึ่งกำมือออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เซี่ยหลี "นี่คือคูปองแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ ใช้ซื้อของนำเข้าจากต่างประเทศที่ห้างมิตรภาพได้"
"ของที่เกาะใต้ไม่ครบ เดี๋ยวเธอดูว่าอยากซื้ออะไรก็ซื้อได้เลย ถ้าเงินไม่พอค่อยบอกฉัน"
เขาไม่กลัวว่าเซี่ยหลีจะไม่มีเงิน
เด็กสาวคนนี้ได้เงินรางวัลจากสิ่งที่เธอคิดค้นและผลงานความดีความชอบไม่น้อย แต่การออกจากบ้านก็ไม่ใช่ว่าจะพกเงินทั้งหมดติดตัวไปด้วยเสมอไป
เด็กสาวคนนี้ไม่เคยทำร้ายตัวเองอยู่แล้ว ครั้งนี้ออกมาซื้อของก็ไม่จำเป็นต้องให้เขาห่วง
เซี่ยหลีเคยได้ยินคนอื่นพูดว่าถ้าอยากซื้อของนำเข้าต้องใช้คูปองแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นของจริง