ผู้การหวังพูดจบประโยคนี้ก็รู้สึกเสียใจทันที
เพราะคนสองคนตรงหน้านี้ หญิงสาวมองมาที่เขาด้วยสายตาที่ออกจะมืดหม่นเยือกเย็น ดูยังไงก็รู้ว่าเป็นท่าทีของคนที่เพิ่งถูกสวนหน้าตรง ๆ กำลังจะระเบิดอารมณ์ออกมา
อีกคนหนึ่งแม้สายตาจะไม่ได้มืดหม่นเยือกเย็น แต่สายตาที่มองมาก็เย็นชาไม่แพ้กัน ท่าทางเปี่ยมไปด้วยพลังกดดัน
เขาไม่สงสัยเลยสักนิดว่า ถ้าเขาพูดคำที่ไม่เข้าหูออกไปอีกแค่ครึ่งประโยค คนสองคนนี้ต้องพุ่งเข้ามากดเขาลงกับพื้นแน่ ๆ คนหนึ่งลงมือ อีกคนคอยเฝ้าดูต้นทางอยู่ข้าง ๆ
ที่ว่าคนฉลาดย่อมไม่ยอมเสียเปรียบต่อหน้าต่อตานั้นไม่ผิดเลย ผู้การหวังในฐานะที่เป็นคอมมิสซาร์คนหนึ่ง มักเป็นคนที่ชอบใช้สมองและปากมากกว่ากำปั้นอยู่เสมอ
เห็นบรรยากาศไม่ดี จึงรีบเอ่ยขึ้นทันที: "ผมเห็นข้างหน้าพวกเขายังขนของไม่เสร็จเลย ผมไปช่วยดีกว่า พวกคุณสองคนค่อย ๆ ทำกันไปนะ"
พูดจบ ก็ยังคงท่าทีสง่างามแบบคอมมิสซาร์เอาไว้เหมือนเดิม แต่แท้จริงแล้วกลับชักใบหนีเอาตัวรอด เตรียมกางขาวิ่งหนีไป