ลู่ติ้งหยวนไม่สนใจสีหน้าของพวกพนักงานอัยการ สั่งลูกน้องว่า “ยกศพไปชันสูตร ดูซิว่าบนนั้นจะมีร่องรอยอะไรให้สืบได้บ้าง
แล้วส่งคนไปที่เกิดเหตุ ดูว่ามีร่องรอยอะไรตกหล่นอยู่หรือเปล่า”
คำสั่งของเขาออกมา ลูกน้องก็รีบเข้าไปยกศพออกไปทันที
พวกอัยการถูกท่าทีแบบนี้ของพวกเขาทำให้โกรธจนแทบฟุ้ง ทันใดนั้นก็มีคนพูดอย่างไม่พอใจ “คนพวกนี้คือฆาตกรคดีมือปืนที่เราอัยการรับผิดชอบอยู่ ควรจะให้พวกเราจัดการต่างหาก พวกคุณจะยกศพไปได้ยังไง?”
ลู่ติ้งหยวนสีหน้าเคร่งขรึม สายตาเย็นชาเหลือบมองเขาครู่หนึ่ง แล้วตอบเพียงประโยคเดียว “พวกเขาเป็นฝีมือพวกเราจับ
ถ้าอัยการต้องการตรวจสอบ กรุณายื่นเรื่องขอผู้บังคับบัญชาก่อน”
พูดจบก็ไม่พูดอะไรอีก หันหลังเดินจากไปด้วยก้าวยาว ๆ
น้ำเสียงของลู่ติ้งหยวนไม่ได้ดุดัน แต่ฆาตกรรมที่สั่งสมมาจากการปฏิบัติภารกิจหลายปี แค่ปล่อยออกมาเล็กน้อย ก็พอให้คนธรรมดาหวาดกลัวได้แล้ว
พวกอัยการได้แต่มองพวกเขาแบกศพออกไปโดยไม่กล้าส่งเสียง