ไป๋เจ๋ออีมองดู"เด็ก"ที่มองโลกในแง่ดีตรงหน้า ถอนหายใจยาวๆ แล้วเทน้ำเย็นจัดใส่หัวเซี่ยหลีทีละถังๆ ต่อเนื่อง
"ถึงแม้พวกนี้จะผ่านไปได้ คอมพิวเตอร์ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ไม่มีทางให้พวกเราใช้แน่ๆ และในซูเปอร์คอมพิวเตอร์ก็มีวัสดุหลายอย่างที่นำเข้าจากต่างประเทศ ราคาสูงมาก ด้านบนก็ไม่มีทางสร้างให้พวกเราใหม่ได้อีก แล้วแกจะให้อีดีเอไปรันที่ไหน? คอมพิวเตอร์ธรรมดาไม่สามารถรองรับได้แน่นอน"
เซี่ยหลี: ...
ไป๋เจ๋ออีถอนหายใจ แล้วพูดกับเซี่ยหลี: "แต่ถ้าแกสามารถหาช่างเทคนิคการพิมพ์ลายวงจร ช่างผู้ชำนาญซิลิคอนบริสุทธิ์สูง สูตรโฟโตรีซิสต์มาให้ฉันได้ ฉันไม่ต้องให้แกช่วยลงมือด้วยซ้ำ ฉันคนเดียวก็สามารถประกอบคอมพิวเตอร์ให้แกได้เครื่องหนึ่ง เราสองคนค่อยๆ ใช้กันไป"
ตอนที่เซี่ยหลีเอ่ยปากขอของจากคนอื่น เธอไม่เคยรู้สึกว่าพฤติกรรมของตัวเองเกินไปเลยแม้แต่น้อย แต่พอคนอื่นมาขอของจากเธอ เธอกลับรู้สึกว่าคนๆ นั้นช่างหน้าม้านจริงๆ
เธอจึงส่งเสียง "ฮึ" เย็นชาใส่ไป๋เจ๋ออี แล้วเย้ยหยันด้วยสีหน้าไร้อารมณ์: "ถ้าฉันสามารถหาของพวกนี้มาได้ทั้งหมด ฉันจะยังต้องใช้แกอีกเหรอ? แกไม่พูดว่าบนฟ้าจะมีคอมพิวเตอร์หลายเครื่องตกลงมาให้พวกเราใช้เลยล่ะ?"
ไป๋เจ๋ออยกมือขวา นิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้จับคาง ลูบไปมาสองสามที ท่าทางครุ่นคิด แล้วมองไปที่เซี่ยหลี น้ำเสียงจริงจังมาก: "...ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้นะ?"
เซี่ยหลีที่เส้นเลือดที่ขมับเต้นเป็นจังหวะทันที: ...
คนสองคนที่อารมณ์ร้อนไม่น้อยอยู่แล้ว ต่างก็เจอกับการกระทำที่ทำให้หัวเสียของอีกฝ่าย เปิดโหมด"ดูดเลือดสะท้อนกลับความแรงสูง"ทันที ไม่ด่าแม่ ไม่ด่าพ่อ ไม่พูดถึงคู่ครองหรือลูกๆ แต่กลับใช้คำพูดที่หยาบคายที่สุดในโลก โดยไม่ใช้คำหยาบแม้แต่คำเดียว