ภายในออฟฟิศที่ถึงการตกแต่งจะเก่าๆ ไปหน่อย แต่กลับสะอาดเอี่ยมมาก ในห้องมีเพียงเสียงปากกาเสียดสีกับกระดาษดังกรุบกริบเท่านั้น
พากเจ๋อพอเห็นเซี่ยหลี อวัยวะบนใบหน้าก็ราวกับถูกเรียกประชุมด่วน ขมวดเข้าหากันจนแทบจะบิดทุกอย่างไว้ที่จุดเดียว สายตาที่มองไปทางเซี่ยหลี ไม่ต้องให้ใครมาวิเคราะห์ก็รู้ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเต็มไปด้วยความรังเกียจ
เขาลอกเลียนน้ำเสียงประชดประชันของเซี่ยหลีเมื่อกี้ พูดกัดฟันกรอดๆ ว่า "โอ๊ะ~ อาจารย์ประจำชั้นเซี่ยของเรา กลับมาอีกแล้วเหรอ? คิดตกได้แล้ว มาช่วยฉันสอนนักเรียนหรอ?"
เซี่ยหลี: ...
ก่อนมาถึง เซี่ยหลีรู้อยู่แล้วว่าพากเจ๋อต้องไม่ยอมให้สีหน้าเธอดีๆ แน่ แต่ไม่เป็นไร เธอเป็นคนหน้าด้าน ไม่ต้องการให้ใครมาแสดงสีหน้าดีๆ ใส่
เธอทำเหมือนมองไม่เห็นท่าทีประชดประชันของอีกฝ่าย พูดอย่างอารมณ์ดี "นักเรียนของฉันเองฉันยังไม่อยากสอนเลย จะมาช่วยสอนของนายได้ยังไง?
เมื่อก่อนนายไม่บอกหรอว่า ภาควิชาคอมพิวเตอร์ของเรา เงินสนับสนุนทั้งหมดเป็นของนายที่ดูแล?
นักเรียนอยากใช้เครื่องแต่ไม่มีคาบเรียน เราซื้อคอมพิวเตอร์เพิ่มสักสองสามเครื่องสิ"
เซี่ยหลีเปิดปากขอเลย พูดอย่างกับเป็นเรื่องที่ควรทำ โดยทำเหมือนสองคนไม่เคยทะเลาะกันมาก่อน
พากเจ๋อได้ยินเหตุผลของเซี่ยหลี สีหน้าบิดเบี้ยวทันที เขายิ้มออกมาอย่างค่อนข้างดุดัน มองเซี่ยหลีด้วยสีหน้าแบบมองคนโง่
เขาพูดอย่างหงุดหงิด "เงินตราต่างประเทศของเธอจะตกลงมาจากฟ้าได้รึไง?"
เซี่ยหลีได้ยินคำนี้ อึ้งไปจริงๆ ถึงกับแสดงสีหน้าใสซื่อปนโง่งมออกมา "ซื้อคอมพิวเตอร์ต้องใช้เงินตราต่างประเทศด้วยหรอ!?"
พากเจ๋อสูดลมหายใจลึก เบิกตากว้างมองท่าทางใสซื่อปนโง่งมของเซี่ยหลี รวมถึงท่าทางการถามที่คิดว่าเป็นเรื่องธรรมดานั้น รู้สึกว่าตัวเองจะถูกผู้หญิงคนนี้ทำให้ช็อกตายไปซะก่อน
"นี่มันความรู้พื้นฐานทั่วไปไม่ใช่หรอ?! เมื่อก่อนเธอก็เคยทำธุรกิจกับคนต่างชาติ เรื่องแบบนี้ยังไม่รู้อีกหรอ?"