นักเรียนทั้งเจ็ดคนก็รีบตระหนักได้ว่าท่าทางของตัวเองตอนนี้ดูไม่ค่อยดีนัก ยิ่งมองยิ่งทำให้คนอื่นเข้าใจผิดได้ง่าย
คนหนึ่งโน้มตัวเข้าไปใกล้เซี่ยหลีเพื่อจะฟัง ร่างกายเอนไปข้างหน้าเล็กน้อย ดูเหมือนท่าฟังธรรมดา ไม่ได้มีอะไรผิดปกติ
แต่เมื่อทุกคนคิดแบบเดียวกันหมด มันก็ดูเหมือนพิธีอำลาเสียมากกว่า
หลายคนรีบลุกขึ้นยืนทันที "พี่ใหญ่" ที่อายุมากที่สุดอย่างมู่ลี่ฮวาเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน "อาจารย์ เรียกพวกเรามามีเรื่องอะไรหรือคะ?"
เซี่ยหลีใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดปากแล้ววางผ้าไว้ข้าง ๆ สายตามองไปที่พวกเขา "เรียกพวกเธอมาเพราะว่าคอมพิวเตอร์ของเราใช้แบบเปิดกว้างไม่ได้ เหมือนกับที่ฉันวางแผนไว้ตอนแรกไม่ค่อยเหมือนกัน ฉันปรึกษากับหัวหน้าป๋ายแล้ว เขาให้เวลาเราใช้สัปดาห์ละสี่ชั่วโมง"
ทุกคนได้ยินดังนั้นก็ดีใจขึ้นมาทันที ใบหน้าเผยสีหน้าดีใจจนแทบอดไม่ได้
"เยี่ยมมาก! แบบนี้เราก็มีเวลาในการสร้างซอฟต์แวร์มากขึ้นแล้วสิ!"