ตอนที่เซี่ยหลีผ่านยุคซอมบี้ในวันสิ้นโลกมาได้ เธอก็มอบอำนาจที่ยุ่งเหยิงและสิ่งของในมิติทั้งหมดให้กับคนอื่น เพื่อให้พวกเขาสร้างประเทศใหม่ขึ้นมา ส่วนตัวเองดูแลเพียงระบบแง่มุมฟ้า เตรียมตัวจะนอนเล่นอยู่บนเน็ตดูข่าวซุบซิบทุกวัน ตั้งใจจะใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสุขสงบ
เธอไม่เคยคิดเลยว่า ตัวเองเตรียมเกษียณแล้วแท้ ๆ กลับต้องแบกรับภาระอันหนักอึ้ง ในฐานะผู้นำมาช่วยให้ทุกคนจัดการปัญหาความปลอดภัยขั้นพื้นฐาน
ตอนนี้ฟังตัวเองพูดข้อควรระวังความปลอดภัยออกมาทีละข้อ ๆ พร้อมกับสั่งสอนคนอื่นอย่างจริงจังให้ต้องมั่นใจในความปลอดภัยให้ได้ รู้สึกว่านี่ไม่ใช่งานที่เธอควรทำ รู้สึกแปลก ๆ กระอักกระอ่วนอยู่ในใจ
เรื่องแบบนี้ไม่ควรเป็นหน้าที่ของคนจริงจังอย่างลู่ติ้งหยวนพวกนั้นหรอกหรือ ไม่ใช่หน้าที่ของเธอนะ?
แต่เห็นได้ชัดว่า นอกจากเซี่ยหลีผู้เป็นใหญ่ที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นผู้เป็นใหญ่แล้ว คนอื่น ๆ ต่างมองเซี่ยหลีเป็นผู้นำกันหมด ไม่ว่าจะเป็นคนที่เหมืองแห่งนี้ กองทัพ หรือนักเรียนไม่กี่คนในโรงเรียน
ตอนนี้ภาพลักษณ์ของเธอในใจทุกคน คือเจ้านายที่ใจดี แม้ไม่ทำกำไรก็ต้องรักษาชีวิตลูกน้องไว้ให้ได้
จ้าวกังเห็นสายตาเซี่ยหลีแน่วแน่ ยืนกรานจะทำเรื่องยุ่งยากแบบนี้ ก็อดถอนหายใจในใจไม่ได้
ยอมประนีประนอมพูดว่า "ตั้งแต่สหายเซี่ยให้มาตรฐานที่เข้มงวดมาแล้ว อย่างนั้นรบกวนช่วยกลับไปเขียนรายการสิ่งของให้พวกเราหน่อยได้ไหม?
หลังจากนั้นฉันจะให้ช่างในโรงงานลงมือก่อสร้าง ตามรายการตรวจสอบความปลอดภัยในการก่อสร้างนี้"
เซี่ยหลีคิดในใจ ยังต้องให้ฉันกลับไปเขียนอีก เธอทำไมไม่มีความจำแม่นยำเหมือนกันนะ?
สายตาเธอเหลือบมองนากทะเลตัวน้อยที่ความจำแม่นยำจริง ๆ อย่างแผ่วเบา ความรักของแม่ที่มีเพียงเล็กน้อย ทำให้เธอละทิ้งข้อเรียกร้องที่ไม่ค่อยมีมนุษยธรรมอย่างการให้นากทะเลตัวน้อยกลับบ้านไปเขียนตามคำบอก
เซี่ยหลีอดถอนหายใจในใจไม่ได้ พยักหน้าตอบ "ได้ งั้นคืนนี้ฉันจะเขียนให้คุณหนึ่งชุด"