ภายในห้องทำการของหัวหน้าเสี่ย บรรยากาศในห้องตึงเครียดราวดาบคมคู่เผชิญหน้า
หัวหน้าเสี่ยนั่งอยู่หลังโต๊ะทำการ ขณะที่เซี่ยหลียืนอยู่หน้าโต๊ะของเขา แต่ที่จริงแล้ว คู่ปะทะของเซี่ยหลีไม่ใช่หัวหน้าเสี่ยที่อยู่ตรงหน้า หากคือเจ้าหน้าที่เซี่ยวที่ยืนอยู่ด้านหลังของเธอทางด้านเฉียง
เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในกล่องที่เซี่ยหลีเปิดออก สีหน้าของหัวหน้าเสี่ยเปลี่ยนไปในพริบตา แม้กระทั่งแฝงความตกใจและความหวาดกลัว
ภายในกล่องไม้เนื้อแข็งหนาทึบที่ขัดมันเรียบร้อย คือไม้เท้าหนึ่งเล่มที่พันด้วยผ้าหลากสีขนาดใหญ่และริบบิ้นพู่ห้อย
บนผ้าใหญ่สลับแดง เขียว เหลือง มีอักษรลายมือบิดเบี้ยวซึ่งดูไม่สวยนักเขียนแน่นไปหมด ยาวบ้างสั้นบ้าง ดูท่าทีจะเป็นชื่อของผู้คน
ในสายตาของผู้ไม่รู้เรื่อง ของชิ้นนี้อาจเป็นแค่ไม้เท้าที่ห่อผ้าอันหนึ่ง แต่ในสายตาของผู้อำนวยการเซี่ยที่รู้มาก่อน ความหมายของสิ่งนี้แตกต่างลิบลับ
นั่นคือร่มหมื่นประชา ที่เมื่อก่อนเซี่ยหลีใช้ช่วยเหลือชาวบ้านชายแดนนับไม่ถ้วนจากหมู่บ้านโจรมืด ชาวบ้านพากันตีฆ้องระงมเดินทางมาถึงกองทัพ มอบให้เธอด้วยความสมัครใจ จนเคยสร้างความปั่นป่วนฮือฮาถึงในองค์กรมาแล้ว!
หัวหน้าเสี่ย: บรรพบุรุษคนนี้เอาของชิ้นนี้ออกมาได้ยังไง!!!
หัวหน้าเสี่ยลุกพรวดขึ้นยืนทันที มองเซี่ยหลีด้วยใบหน้าเคร่งขรึม เอ่ยเสียงร้อนรนว่า "น้องเสี่ย ๆ ใจเย็น ๆ หน่อย"
แต่เซี่ยหลีไม่เอาใจใส่ความร้อนรนของหัวหน้าเสี่ยแม้แต่น้อย
ผู้ชายข้างโซฟาที่พูดจาก้าวร้าวบีบคั้น หัวหน้าเสี่ยไม่ได้ห้ามปรามทันทีที่เขาเปล่งคำพูดเหล่านั้น ก็อาจจำใจจริง ๆ ก็ได้ เพราะเจ้านี่ดูสถานะท่าทางก็รู้ว่าตำแหน่งสูงนัก หัวหน้าเสี่ยอาจต้องก้มหัวอยู่ใต้อำนาจของคนคนนี้