"เพี้ยะ!"
นายเซี่ยวที่ยังกระชับไม้บินโค้งเป็นวงกลางอากาศ โดนเซี่ยหลีเหวี่ยงไม้ส่งจนกระแทกกำแพง มือที่กำไม้ไว้แน่นก็ต้องปล่อย
เมื่อลูกใหญ่ของเขากระแทกพื้น ทั้งตัวยังมึนงงไปหมด ไม่ทันได้ทันทีตัวว่าเกิดอะไรขึ้น ตัวเองก็ถูกเหวี่ยงมานอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นแล้ว
เซี่ยหลีถือร่มมหาชนไว้ในมือ ฟาดอย่างหนักไปด้านข้างด้วยท่าทางเหมือนลวี่ปู๋ถือหอกฟางเทียนฮว่าจี้ สายตาดูถูกเหยียดหยามมองลงมาที่นายเซี่ยวที่นั่งอยู่บนพื้นด้วยสภาพสะบักสะบอม มุมปากยกกว้าง รอยยิ้มที่เรียกได้ว่าชั่วร้ายปรากฏขึ้น เธอหัวเราะเยาะด้วยน้ำเสียงเหมือนผู้ร้ายตัวฉกาจว่า "ทรยศต่อประชาชน? เป็นไปได้อย่างไรเล่า?
สิ่งที่ฉันถืออยู่ต่างหาก มันคือเจตจำนงของประชาชน!"
พูดจบ ยกร่มมหาชนในมือขึ้นแล้วเขกลงที่ตัวนายเซี่ยวอีกเป็นชุดใหญ่
สายรัดผ้าของร่มมหาชนตัดผ่านอากาศดังแปร๊ดแปร๊ด ทุกครั้งที่ไม้กระทบร่างคน ก็เป็นเสียงทุ้มของของแข็งทะลวงเข้าเนื้อ
นายเซี่ยว: "อ๊ากกกกกก!!!!!!"
อยากห้ามคนก็ห้ามไม่ได้ อยากห้ามปากคนที่พูดจาแทงใจก็ห้ามไม่ได้ ผู้อำนวยการเซี่ยที่สิ้นหวังสุดประสาท: อ๊ากกกก!!! ช่วยด้วย!!! หยุดตีได้แล้ว!!!!!! ห้ามตีกันในห้องทำงานฉันอีก!!!!!!
ในห้องมีคนอยู่สามคน แต่ไม่ว่าจะเป็นคนที่กำลังถือไม้ตีคน หรือคนที่กำลังโดนไม้ตี ต่างก็ไม่แคร์ความรู้สึกของผู้อำนวยการเสี่ยเลยแม้แต่น้อย ศูนย์คนที่สนใจสภาพจะร้องไห้ไม่ออกของเขา
นายเซี่ยวโดนเซี่ยหลีตีจนสาหัสจริง ๆ เขายกสองแขนขึ้นกันหน้า แต่เพราะแรงของเซี่ยหลีไม่ธรรมดาเหมือนคนทั่วไป จึงได้ผลน้อยมาก ดวงตาคู่เต็มไปด้วยความแค้นจ้องเขม็งที่เซี่ยหลี คำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า "เซี่ยหลี อย่าคิดว่าฉันไม่ตีผู้หญิง!
ตั้งแต่แกไม่รู้จักประจำตัวแบบนี้ อย่าโทษฉันเลย!"