ยังไม่ทันที่ผู้อำนวยการเซี่ยจะพูดอะไร ชายหนุ่มบนโซฟาก็เอียงหัวเล็กน้อย สายตาหล่นลงบนตัวเซี่ยหลี กวาดมองขึ้นลงประเมินดูร่างกายของเธอช้า ๆ
คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ท่าทีเหมือนกำลังตรวจสอบ ก่อนเอ่ยตักเตือนด้วยน้ำเสียงสอนงาน “สหายเซี่ยใช่ไหมคะ ฉันคิดว่าในฐานะผู้ต่อสู้แห่งชนชั้นไร้อภิสิทธิ์ เราควรให้ความสำคัญกับงานมากกว่านี้ ไม่ใช่ใฝ่สบายรังเกียจงาน คิดแต่จะหนีจากงานทุกวัน
การจากไปของพลเอกลู่ฉันรู้สึกเศร้าเสียใจเป็นอย่างยิ่ง แต่ฉันเชื่อว่าพลเอกลู่คงอยากให้คุณอยู่ปฏิบัติหน้าที่ต่อไป มากกว่าที่จะเดินทางไกลกลับไปร่วมงานศพ
ถ้าคุณเสียใจจริงกับการจากไปของพลเอกลู่ คุณควรรับผิดชอบภาระหน้าที่ที่แบกรับอยู่ให้สำเร็จ ไม่ใช่เลือกหนีจากความรับผิดชอบ นั่นต่างหากที่พลเอกลู่ผู้ยิ่งใหญ่ด้วยความถูกต้องชอบธรรมจะอยากเห็น!”
ผู้อำนวยการเซี่ยพอได้ยินคำพูดของชายหนุ่มก็หน้าแข็งค้างทันที หนังศีรษะชาวูบเหมือนถูกไฟดูด ในใจตะโกนโวยวายอย่างสิ้นหวัง: เจ๊งแล้ว!
ดังที่คิดไม่ผิด วินาทีต่อมา หัวหน้าวิศวกรเซี่ยผู้ที่ทำให้ฟิลเตอร์ของเขาแตกละเอียดก็เปิดฉากกับผู้นำที่กำลังพูดด้วยฝีมือการต่อสู้ที่ไม่เคยหย่อนยาน