เซี่ยต้าเป่าเคยคิดมาตลอดว่าป้าสาวของเขาเป็นคนที่มีเหตุผลอย่างรุนแรง เป็นคนมีตรรกะ แต่ใจกว้าง ไม่เหมือนผู้หญิงแบบอื่นที่ชอบไล่ถามไล่ตามจับผิดแล้วจับไว้ไม่ปล่อย
แต่วันนี้เมื่อเห็นป้าสาวทะเลาะกับลุงเซี่ยว เซี่ยต้าเป่าถึงกับได้สัมผัสจริง ๆ ว่าพอป้าสาวของเขา "เปิดบัญชีเรื่องเก่า" กับลุงเซี่ยวแล้ว นั่นโหดกว่าผู้หญิงทั่วไปอีก
คนอื่นอย่างน้อยก็ยังอยู่ในโหมดถาม-ตอบ แต่ป้าสาวของเขานี่ทั้งวางกับดักทั้งหลอกล่อ ไม่ยกให้เหลือพื้นที่หายใจแม้แต่น้อย
เห็นป้าสาวตาลุกวาว อีกไม่ถึงวินาทีคงจะกลายร่างเป็นไทแรนโนซอรัส แล้วออกรบพุ่งกันกับลุงเซี่ยวให้ครบ 300 รอบ เซี่ยต้าเป่าจึงกอดลูกนากตัวน้อยในอ้อมแขนให้แน่นแล้วรีบพูดทันที "ป้าสาวครับ ลูกนากดูเหมือนจะง่วงแล้ว ผมพาเข้าไปนอนในห้องก่อนนะ"
พูดจบคนก็อุ้มลูกนากตัวน้อยพุ่งตัวเข้าไปในห้องเด็กของมันด้วยความไว
ลู่ติ้งหยวน: ...ฉันนึกว่าเธอจะบอกว่าลูกนากง่วงแล้ว แล้วให้ป้าสาวหรือลุงเซี่ยวเอาไปกล่อมนอน ระหว่างนั้นก็เป็นคนกลางห้ามทะเลาะกันซะหน่อยสิ แต่นี่เธอกลับพาเข้าไปเองเลยงั้นเหรอ!?
จริง ๆ แล้วลูกเขยปลอมก็ยังเป็นลูกเขยอยู่ดี ไม่มีทางยืนฝ่ายลุงเซี่ยวอย่างเขาหรอก
พอทุกคนหายไปหมด หน้ากากความเกรงใจของลู่ติ้งหยวนก็หลุดกระจายสิ้นเชิง เขามองเซี่ยหลีด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงใจ ลดเสียงลงต่ำ "ภรรยา ผมผิดแล้ว"
พูดเรื่องอื่นก็มีแต่จะจุดสงคราม แม้จะอธิบายว่าตอนนี้ไม่มีความคิดแบบนั้นอีกแล้ว เขาก็เถียงเมียตัวเองไม่มีทางชนะอยู่ดี ตอนนี้ไม่มีอะไรแก้ปัญหาได้ดีไปกว่าการยอมรับผิด
เซี่ยหลี: ...ท่าทียอมรับผิดดีมาก แต่ผิดแล้วผิดอีกใช่ไหม?
เซี่ยหลีขยี้ตาใส่ลู่ติ้งหยวนแรง ๆ ไม่จับผิดเรื่องเมื่อกี้ต่อ แล้วดึงบทสนทนากลับมา "เรื่องเด็กจะทำยังไง?"
ลู่ติ้งหยวนโล่งอกในใจ รีบฉวยโอกาสลงเนินทันที "พรุ่งนี้ผมจะไปทำเรื่องที่โรงเรียนอนุบาล มืรื่นหลังส่งเด็กเข้าเรียน! ส่วนเรื่องเข้าห้องเรียนเด็กอัจฉริยะ ค่อยว่ากันทีหลัง!"