ในห้องของเซี่ยหลี
เซี่ยหลีนั่งอยู่ที่โต๊ะ ก้มหน้าเขียนเขียนร่างร่าง ใช้เวลาไม่ถึงสามสี่นาทีก็เขียนเนื้อเพลงที่ต้องการเสร็จเรียบร้อย
หญิงสาวหันไปส่งกระดาษในมือให้เฉินเจินเจิน
เฉินเจินเจินวางลูกสาวในอ้อมแขนลงข้าง ๆ ด้วยสีหน้าดุจกำลังจะลงสมรภูมิ เธอหยิบเนื้อเพลงที่เซี่ยหลีให้มาอย่างจริงจัง
แต่พออ่านเนื้อเพลงที่เซี่ยหลีเขียนจบหนึ่งรอบ สีหน้าของเธอก็บิดเบี้ยวขึ้นมาทันที
เซี่ยหลีเห็นสีหน้านั้นก็หัวเราะเบา ๆ ก็เนื้อเพลงนี้ไม่ได้เขียนขึ้นอย่างจริงจังตั้งแต่แรก จุดประสงค์หลักก็เพื่อขู่คนของประเทศอวี่ จะไปเพราะเป็นเพลงโรแมนติกฟุ้งเฟ้อแบบยุคนี้ได้ยังไง แต่ถ้าจะให้พูดก็ถือว่าเป็น 'เพลงแนวสงคราม' ได้จริง ๆ นะ
เฉินเจินเจินรู้สึกราวกับถูกหัวเราะเยาะ จึงรีบควบคุมสีหน้าให้เข้าที่ หายใจลึก ๆ เป็นกำลังใจตัวเอง แล้วมองไปที่เซี่ยหลีอย่างจริงจัง "พี่ลีลีคะ ฉันพร้อมแล้ว เพลงนี้ร้องยังไงคะ ทำนองแบบไหนคะ"
เซี่ยหลีไม่ได้เรียนด้านดนตรี จะให้เขียนโน้ตเพลงห้าเส้นก็คงไม่ไหว
หญิงสาวตอบอย่างสบาย ๆ "งั้นฉันฮัมทำนองให้ แล้วเจ้าแต่งโน้ตเอาเองนะ"
เทียบกับเธอแล้ว เฉินเจินเจินตรงหน้าช่างดูเป็นมืออาชีพกว่าชัด ๆ
แม้จะเป็นนักเต้น แต่ก็ยังไปทางดนตรีอยู่ ยังไงก็ต้องคุ้นเคยกับดนตรีมากกว่าคนเล่นสายฟ้าอย่างเธอแน่นอน