ลู่ติ้งหยวนฟังแล้วนึกคิดชั่วครู่สองวินาที คิ้วขมวดมั่นขึ้นอีกหลายปลีก ยังคงถือมุมมองตรงกันข้ามกับเซี่ยหลี
“ฉันเคยได้ยินมาว่าเด็กที่ไอคิวสูงพิเศษบางคน ไม่มีวันกลืนกับกลุ่มเด็กธรรมดาได้เลย
คราวก่อนแม่พาน้อยไฮแอกไปเล่นกับเด็ก ๆ คนอื่น น้อยไฮแอกก็ทำเมินเฉยไม่สนใจเด็กคนอื่นเลย กระทั่งมีท่ารำคาญพวกเขาอยู่ในใจ
บางทีเด็กไอคิวสูงด้วยกันเอง อยู่ด้วยกันอาจจะมีเรื่องคุยกันถูกคอกว่าก็ได้”
เอาอารมณ์เด็กชายของเขานี่ ตอนนี้มองคนอื่นเหมือนมองคนปัญญาอ่อน ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าแน่นอนว่าเล่นกับเด็กธรรมดาไม่ลง
ยังกว่านั้นคือรอพวกเขากลับไปแล้วค่อยส่งเด็กเข้าโรงเรียนสำหรับเด็กไอคิวสูงเหมือนกัน ให้เด็กได้รับการศึกษาที่ดี ไปพร้อมกับได้เห็นด้วยว่าเด็กเก่งในโลกนี้ไม่ได้มีแค่ตัวเดียว
ไม่อย่างนั้น ตามนิสัยตอนนี้ของน้อยไฮแอกดูไป โตขึ้นแน่นอนว่าจะเป็นคนชอบมองคนด้วยรูจมูก คิดวะคนทั้งโลกเป็นคนโง่ และไม่ค่อยเป็นที่รักใคร
ขณะที่ลู่ติ้งหยวนยังจมอยู่ในการครุ่นคิดเรื่องแก้ไขนิสัยไม่ดีของลูกชาย เซี่ยหลีที่ได้ยินท่าทางลู่ติ้งหยวนจะตัดลูกของตัวเองออกจากเด็กธรรมดา ใบหน้าก็เริ่มบึ้งตึงทันที
เธอขมวดคิ้วแน่น หันหัวพรวดไปมองลู่ติ้งหยวน แววตากลับคมกริบขึ้นหลายส่วน