ที่ห้องรับส่งเอกสาร เฉินเจินเจินรีบรับสายทันที
“ฉันเฉินเจินเจิน คุณเป็นใคร”
“เจินเจิน ฉันเอง จวินหยาฟาง ”
ปลายสายมีเสียงผู้หญิงสาวดังมา น้ำเสียงดูเร่งรีบ แต่เหมือนจงใจกดเสียงให้เบา ฟังดูพิกลพิการ
เฉินเจินเจินรู้สึกว่าอาการของอีกฝ่ายดูมีอะไรผิดปกติ จึงขมวดคิ้ว กดเสียงเบาลงเช่นกัน แล้วรีบถามด้วยความร้อนใจ “เกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า ไม่ต้องตกใจ ค่อยๆ พูด”
แต่เสียงฝั่งนั้นกลับไม่ลดความเร่งรีบลง ยังคงพูดเบาๆ อย่างร้อนรน “จะให้ช้าลงได้ยังไง เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!
ครอบครัวเธอถูกแจ้งความว่าเป็นกบฏสมคบคิดกับศัตรู พ่อเธออาจจะโดนยิง ทางบ้านไม่ให้ฉันติดต่อเธอ โทรศัพท์สายนี้ฉันแอบโทรมาบอก
เธอเตรียมตัวไว้ในใจด้วย ทางบ้านฉันเข้มงวดมาก คิดว่าต่อไปคงไม่มีโอกาสโทรหาเธออีกแล้ว เธอต้องระวังตัว……”