“คุณเป็นใคร?”
“ฉันเฉินเจินเจิน”
“……อ๋อ เจินเจินเองเหรอ เล็กหยู่ออกไปเล่นข้างนอกแล้ว ไม่ได้อยู่บ้าน ป้านี่มีธุระก่อนนะ วางสายก่อนแล้วกัน!”
“ตู๊ด ๆ ๆ!”
เฉินเจินเจินหมุนหมายเลขอื่นอีกครั้ง
“ฮัลโหล? คุณลุงจางหรือเปล่าคะ หนูอยากจะถามอะไรหน่อย……”
“เรื่องบ้านแกฉันจัดการไม่ได้ อย่าโทรมาเป็นครั้งที่สองอีก”
“ตู๊ด ๆ ๆ……”
เฉินเจินเจินยังไม่ยอมแพ้ หมุนหมายเลขต่อไปอีก
“ฮัลโหล คุณเป็นใคร?”
“เสี่ยวเถา ฉันเฉินเจินเจิน……”
ปลายสายอีกฝั่งก็มีเสียงประหลาด ๆ เหมือนคนแกล้งทำเป็นปากเบะดังออกมาทันที
“เฉินเจินเจินเป็นใครเหรอ? หาพี่สาวฉันเหรอ? พี่สาวฉันไม่อยู่บ้าน รอพี่สาวฉันกลับมาแล้วค่อยโทรหาเธอนะ!”
“ตู๊ด ๆ ๆ……”
……
“ฮัลโหล? ขอถามหน่อย……”
“แกคือเฉินเจินเจิน!? ทั้งบ้านแกเป็นพวกตัวป่วน แกยังมีหน้ามาโทรหาฉันได้อีก ฉันเสียใจจริง ๆ ที่รู้จักแก ทำไมแกยังไม่ตายอีก!?
แกควรจะไปเป็นเพื่อนพ่อแก!”
“ตู๊ด ๆ ๆ……”
เฉินเจินเจินน้ำตาคลอ เธอถูกพ่ออุ้มชูมาตั้งแต่เด็ก ทุกคนรอบข้างปฏิบัติกับเธออย่างอบอุ่น ราวกับว่าคนรอบข้างล้วนเป็นคนดี เป็นคนที่ปฏิบัติกับเธออย่างดี
ตั้งแต่เล็กจนโตเคยต้องทนรับความอยุติธรรมแบบนี้ที่ไหน?
เธอไม่ยอมแพ้ กดโทรออกอีกครั้ง