บริเวณส่วนหน้าของห้องไว้อาลัย เหลือผู้คนอยู่เพียงเศษเสี้ยวมือ คุณปู่ทั้งสองยืนอยู่เบื้องหน้าเซี่ยหลีกับลู่ติ้งหยวน จ้องมองเซี่ยหลีด้วยดวงตาที่เปี่ยมความหวัง
ใบหน้าของเซี่ยหลีเคร่งเครียด สายตามองอย่างมั่นคงไม่แคลนแคลวไปที่คุณปู่ทั้งสองที่ผมขาวโพลนทั้งศีรษะ ทั้งตัวดูแก่เฒ่าทรุดโทรมนัก น้ำเสียงเด็ดขาดว่า "คุณปู่เขามองไม่เห็นแล้ว แต่เรายังมองเห็นได้"
คุณปู่ทั้งสองได้ยินดังนั้นก็อึ้งงันไปทั้งคู่ ไม่ใช่แค่สองคนนี้หรอก แม้แต่ผู้นำระดับสูงหลายคนที่แอบตั้งใจฟังการสนทนาทางนี้ของเซี่ยหลี ต่างก็หันข้ามไปมองเซี่ยหลีดวงตาขยายเล็กน้อย ไม่ปิดบังความแปลกใจในใจเลยสักนิด
ก่อนหน้านี้เอาแต่จะตายเป็นๆ ไม่ยอมทำงาน ไม่อยากกลับเข้าสถาบันวิจัยอีก แต่ตอนนี้กลับพูดออกมาได้ทีเดียว
นี่คิดได้แล้วสินะ อยากตั้งใจทำงานหนัก สร้างอาวุธที่ทรงพลังให้ประเทศหัวเซี่ยเกรียงไกร ให้ประเทศหัวเซี่ยในอนาคตเข้มแข็งยิ่งใหญ่ เพื่อรำลึกถึงวิญญาณของท่านปู่ลู่ที่จากไป?
ไม่คิดว่าเซี่ยหลีกลับมาแล้วจะยังมีเรื่องดี ๆ อย่างนี้อีก?
คนที่เคยเห็นชอบให้ขวางไม่ให้เซี่ยหลีกลับ พอคิดถึงตรงนี้ก็อดรู้สึกซึ้งใจไม่ได้: ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าเซี่ยหลีกลับมาแล้วจะยอมทำงาน แถมยังใส่ใจอุตสาหกรรมทหารของประเทศในอนาคตเพราะ "การอบรมสั่งสอน" ของท่านปู่ ก็คงไม่ขวางเธอแล้ว บางทีกลับมายังได้เจอท่านปู่อีกครั้ง
เซี่ยหลีไม่เอาใจใส่เลยว่าคนอื่นจะมีสีหน้าเช่นไร และไม่สนใจความคิดในใจของคนอื่นด้วย เธอทำตามใจตัวเอง ยังคงพูดกับท่านปู่อย่างจริงจังว่า "สองท่านยังมีชีวิตอยู่ ก็มองแทนเขา