คุณปู่หลี่ก้าวเดินโยเยไปข้างหน้า ระหว่างทางยังไม่ลืม "เรียก" คุณปู่ซุนที่ยืนอยู่กลางศาลาศพให้ออกเดินด้วยกัน ชายชราทั้งสองพยุงไม้เท้ากันและกัน เดินสั่นๆ มาทางฝั่งญาติผู้ตาย
ชายชราสองคนเดินเคียงบ่ากัน ทั้งที่ตาแดงก่ำจากน้ำตา ทั้งร่างกายดูอ่อนล้าโทรมโทรม ใครเห็นต่างก็ต้องกลัวว่าทั้งสองจะล้มลงกับพื้นสักหน่อย
ระหว่างทางมีคนเห็นทั้งสองอายุมากแล้ว อยากเข้าไปประคอง แต่ก็ถูกทั้งสองโบกมือปฏิเสธไป
ยิ่งทั้งสองเดินเข้ามาใกล้คณะญาติของเขาเท่าไหร่ สายตาที่จับจ่ออยู่ที่เซี่ยหลีก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเท่านั้น
สายตาแรงกล้าเปล่งประกายของคุณปู่ทั้งสองดุจหมาป่า แววตาเปี่ยมประกาย จ้องมองใครอยู่ก็ดูอันตรายไปทางไหนทางนั้น
เซี่ยหลี: ……มาแบบไม่เป็นมิตรชัดๆ
เซี่ยหลีเห็นท่าทีของทั้งสองแบบนี้ ในใจก็รู้สึกระแวงไม่ดีแอบแฝง เพื่อชีวิตบั้นปลายอันแสนงดงามของตัวเอง เธอสะดุ้งสามัญสำนึกอยากหนีออกไปซะแล้ว