เซี่ยหลีมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย พูดเสียงเย็นว่า "เรียกฉันว่าอะไรนะ"
ชายหนุ่มรู้ตัวทันทีว่าคงพูดผิดพลาด
ร่างหุบตัวเล็กลง แอบเหลือบมองเซี่ยหลีด้วยแววตาขวัญหนีดวล ทั้งตัวแผ่รัศมีที่บอกว่า 'ผมกลัว' แล้วตอบกลับมาเสียงสั่น
"งั้น งั้นเรียก……ท่า…ท่านผู้บัง…คับ?"
เซี่ยหลี: …
จะเปลี่ยนจากหนังสงครามมาเป็นหนังสายลับใช่ไหมเนี่ย เปลี่ยนจากคนเกาะญี่ปุ่นเป็นคนพรรคชาติกันเลยทีเดียว
เซี่ยหลีขู่บังคับและล่อใจผู้ชายวัยกลางคนอีกสองประโยค เห็นว่าเขาไม่น่าจะมีปัญหาอะไรแล้ว จึงเลื่อนตัวเงียบ ๆ กลับไปวางเขาลงบนเตียงดังเดิม
ตลอดทั้งกระบวนการไม่มีเสียงดังแม้แต่นิดเดียว กระทั่งไม่ปลุกผู้หญิงที่นอนหลับอยู่ข้างเขา
เธอโน้มตัวเข้าใกล้ชายที่นอนแน่นิ่งบนเตียง กดเสียงต่ำพูดเบา ๆ ว่า "อยู่แบบนี้แหละ นอนให้ฉัน พรุ่งนี้เช้าห้ามลุก ไม่งั้นถ้าฉันจับได้ว่าแอบขยับ ไม่ใช่ตบหนึ่งชุดแล้วจบ"
พูดจบ ควักเงินที่เตรียมไว้แต่แรกจากกระเป๋าเสื้อ ยัดใส่อกของชายที่นอนแน่นิ่งแข็งทื่อบนพื้นไม่กล้าขยันแม้แต่นิด
"นี่คือเงินชดเชยของเจ้า ต่อจากนี้ห้ามทำชั่วอีก ให้ฉันจับได้อีกมาตบอีก
ได้ยินไหม?"
ชายหนุ่มพยักหน้ารัวอย่างบ้าคลั่ง แต่ตัวยังไม่กล้าขยับ
เซี่ยหลีเห็นเขาเชื่อฟ้าเช่นนี้ จึงรีบออกจากห้อง
พอเซี่ยหลีไปแล้ว ชายหนุ่มใจหายใจคว่ำรอไปอีกพักใหญ่ ยืนยันว่าปีศาจหญิงคนนั้นไม่กลับมาอีก จึงได้หายใจยาวออกมา
ร่างทั้งร่างเหมือนถูกเอากระดูกออก แน่นิ่งแผ่อยู่บนเตียง
เช็ดเหงื่อเย็นที่หัวอย่างแรง ไม่รู้ว่าเหงื่อนั้นออกเพราะเจ็บหรือเพราะกลัว