เซี่ยหลีหันหน้าไปโดยไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ แล้วจ้องจ้าวไหลเฉิงอย่างเกรี้ยวกราด “ถึงคุณไม่จ่ายเงิน ฉันก็ยินดีลงมือเองนะ”
จ้าวไหลเฉิงถอนสายตาที่มองเซี่ยหลีกลับ แววตาเย็นชาซ่อนเขื่อมในวันปกติกลับดูลุ่มลึกอ่อนโยนผิดหูผิดตา มีเพียงแววรังเกียจบางเบาเล็กน้อยเท่านั้นที่ทำให้สีหน้าของเขาดูน่าอาบตียิ่งขึ้น
ถ้อยคำของเขาก็ยังคงขวานผ่าซากเหมือนเดิม
“ของถูกย่อมไม่ดี ของดีย่อมไม่ถูก ฉันไม่เอาของฟรีหรอก”
นายทหารเวรไม่กี่คน: “พุดติ๊ด!”
เซี่ยหลี: ……
งั้นยังจะมายุ่งกับฉันทำไม การกระทำแบบนี้ของคุณมันฟรีตรงไหนกัน?!
ตัวดีนี่มันป่วยจริง ๆ!!!!
ตอนนี้เซี่ยหลีเบื่อหน่ายกับจ้าวไหลเฉิงที่พูดจาไม่ฟังเรื่องจนแทบขาดใจแล้ว
ตอนนี้พวกเขากำลังอยู่ในระยะแฝงตัว กลัวจะปลุกชาวบ้านในหมู่บ้านตื่น เธอเลยยังไม่ลงมืออาบตีจ้าวไหลเฉิง
เพียงรีบหยิบกองเอกสารที่นายพลหูเคยมอบให้เธอออกจากกระเป๋าสะพายเล็กที่ติดตัว
หยิบขึ้นมาทีละกองเล็ก ๆ แล้วแจกจ่ายให้ทุกคนอย่างรวดเร็ว
เธอหดคอลง ก้มตัวเข้าหาทุกคน ลดเสียงต่ำจนแทบเป็นเสียงกระซิบ
“ห้ามพูดเปลี่ยนแล้ว รีบลงมือตามแผนเดี๋ยวนี้!
ความแค้นของผู้บังคับบัญชาอย่างฉันจะได้รับการชดใช้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับสายตาอันแหลมคมของพวกคุณทั้งหลาย!
งานส่วนตัว กลับไปฉันจะจ่ายโบนัสให้!”
ทุกคน: ……
คุณแน่ใจนะว่าการให้พวกเราทำเรื่องนี้แล้วจ่ายเงินให้ มันคือการจ่ายโบนัส ไม่ใช่การจ่ายเงินปิดปากกันแน่?
นายทหารเวรทั้งหมดแม้ในใจจะแตกต่างกันไป บ้างด่าทอ บ้างบ่นพึมพำ บ้างยอมจำนนอย่างจำใจ บ้างตื่นเต้นอยากลอง……
แต่ทุกคนก็รีบยื่นมือรับเอกสารจากเซี่ยหลี
แล้วเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว จากนั้นก้มตัวต่ำ ลอบหลุดออกไปอย่างไร้เสียง กลืนหายไปกับความมืดยามราตรี มุ่งหน้าสู่จุดที่กำหนด