ผ้าที่ปิดตาและผ้าเช็ดตัวที่ปิดปากถูกถอนออกไปแล้ว อู่จงหัวมองไปยังลู่ติ้งหยวนอย่างช่วยไม่ได้ แล้วพูดว่า “ขอร้องให้รองผู้บัญชาการกองพลลู่ช่วยคลายมัดให้ผมหน่อย เรื่องนี้ผมอธิบายได้”
ลู่ติ้งหยวนพยักหน้าแล้วคลายมัดให้เขา
ทั้งสองออกไปคุยกันสักไม่กี่คำ
อีกไม่นาน ลู่ติ้งหยวนก็เดินกลับมาอีกครั้ง เมื่อมองเห็นเซี่ยหลีที่เดินเข้ามาไม่ไกลจากพวกเขาและตั้งหูฟังอยู่แล้ว ดวงตาของเขาก็ซับซ้อนยิ่งขึ้น
เขาโน้มตัวไปข้างเซี่ยหลี ลดเสียงต่ำจนแทบเป็นกระซิบ “ได้ยินหมดเลยสินะ”
ประโยคนี้เป็นประโยคบอกเล่าล้วน ๆ
เมียเขาน่ะ หูดีกว่าหนูตะเภาอีก เมื่อกี้เธอยืนห่างจากพวกเขาไม่ถึงสิบกว่าเมตร ต้องได้ยินกันหมดทุกอย่างแน่นอน
เซี่ยหลีพยักหน้า แล้วยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “ก็สายลับนี่น่า ทั้งที่คุณเป็นหัวหน้าโดยตรงแท้ ๆ แต่กลับไม่รู้อะไรเลย!”
ลู่ติ้งหยวนที่ถูกหยอกใส่เฉย ๆ กลางอากาศ: …
“ผมยังมีผู้บัญชาการกองพันอยู่ข้างบน มีผู้บัญชาการกองทัพอยู่ข้างบนอีก ฝ่ายบนส่งคนมาสั่งภารกิจโดยตรง ผมจึงไม่มีทางรู้เองได้
คราวนี้ก็เพราะคนที่รับราชการทหารในแถบภาคตะวันตกเฉียงใต้มีมากเกินไป องค์กรกลัวว่าอู่จงหัวจะเปิดเผยตัวตนจนภารกิจติดขัด จึงต้องออกเอกสารยืนยันตัวตนให้เขา