ลู่ติ้งหยวนตอบอย่างเด็ดขาด "ฉันไม่ได้ทำเรื่องที่ผิดต่อแก"
อย่างน้อยก็แน่ใจว่ายังไม่ถึงขั้นนั้น
แต่เซี่ยหลียังรู้สึกว่าลู่ติ้งหยวนดูแปลก ๆ นางขมวดตาเล็กน้อย สายตาสำรวจกวาดขึ้นลงมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า สมองปั่นหมุนคึกคัก แต่ก็นึกไม่ออกว่าผู้ชายคนนี้ทำอะไรไว้ที่ทำให้ต้องหลบเลี่ยงแบบนี้
เธอจึงเลิกพูดเรื่องนี้ ไม่เป็นไร สามีภรรยาแทบติดกันทุกวันอยู่แล้ว ถ้าผู้ชายคนนี้แอบทำอะไรหลังหลังเธอ เธอก็รู้เร็ว ๆ นี่แหละ แค่เรื่องเวลาเท่านั้น
"วันนี้ฉันไปหาจางเหลาซาน เขาบอกว่าลูกสาวของเขาไม่ใช่โรคปอด แต่เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว"
เมื่อเห็นว่าเซี่ยหลีไม่ซักต่อ ลู่ติ้งหยวนก็โล่งอกในใจ คลายตัวลงทั้งคน
"อืม พ่อเคยเอ่ยเรื่องนี้กับฉันไว้ แต่ช่วงนั้นเธองานยุ่ง ฉันเลยไม่ได้บอก
หมอบอกว่ารักษาได้ ไม่เป็นไรมาก
เรื่องหนี้บุญคุณเธอไม่ต้องห่วง พ่อช่วยตอบแทนหมอเรียบร้อยแล้ว"
พูดไปพร้อมกันนั้น ลู่ติ้งหยวนก็เดินไปที่อ่างล้างจาน วางปลาลงตรงนั้น แล้วเตรียมหั่นขิง
เซี่ยหลีพยักหน้า เธอพูดเรื่องนี้ขึ้นมาก็เพราะอยากปรึกษาลู่ติ้งหยวนเรื่องควรขอบคุณเขาผู้นั้นสักเท่าไร คนคนนั้นเป็นคนที่พ่อผัวหามาให้ ทั้งให้การรักษา ยังช่วยโอนไปแผนกอื่น หนี้บุญคุณนี้จึงยิ่งใหญ่กว่าเดิม