ลู่ติ้งหยวนยิ่งก้มหัวลง เซี่ยหลีก็ยิ่งดึงแรงขึ้น เซี่ยหลียิ่งดึง ลู่ติ้งหยวนก็ยิ่งก้มหัวลง
ความต่างระดับสูงเกินไปทำให้ออกแรงยาก ลู่ติ้งหยวนก้มหัวลง เซี่ยหลีก็ต้องก้มหัวตาม พื้นที่ความสูงของทั้งคู่ก็ยิ่งต่ำลง ยิ่งก้มๆ อยู่ ในที่สุดทั้งคู่ก็คุกเข่าลงกับพื้น
ลู่ติ้งหยวนทำหน้าเคร่งเครียด ถูกเซี่ยหลีดึงจนหนังหัวเจ็บ ริมฝีปากอดไม่ได้ที่จะเม้มแน่น พยายามแก้ตัวว่า “คนผู้นี้มีพิรุธ จับไว้ปลอดภัยกว่าปล่อยไว้ข้างนอก…”
“แกพูดมั่ว!!”
ยังไม่ทันที่ลู่ติ้งหยวนจะพูดจบ เซี่ยหลีก็ขัดจังหวะการแก้ตัวของลู่ติ้งหยวนทันที “ก็เมื่อกี้ตอนฉันอยู่ในรถฉันบอกว่าจะปล่อยยาวไว้จับปลาใหญ่ แกก็ไม่ได้คัดค้านอะไรสักอย่าง
พอลงจากรถแกก็จับคนเขาเลย ไม่ยอมเปิดโอกาสให้เขาไปที่ร้านจางเหลาซานของฉันเลย ตัดโอกาสไปดูเรื่องสนุกของฉันตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่ม!!
แกตั้งใจ!!!”
เซี่ยหลีเอ็ดตะโรสุดเสียง ระบายความไม่พอใจที่โกรธจัด
ลู่ติ้งหยวน: …เอาเถอะ เขาตั้งใจจริงๆ นั่นแหละ
ตอนนั้นปากพาไปก่อน คิดแล้วยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห เลยสั่งให้รถเลี้ยวกลับมาจับคนเลย
พอคิดย้อนกลับไป ก็รู้สึกว่าตัวเองดูเด็กไปหน่อย
แต่คำพูดแบบนี้ลู่ติ้งหยวนไม่มีทางยอมรับ ได้แต่พยายามหาเหตุผลและแก้ตัวว่า “นี่ฉันกำลังรักษาความสงบเรียบร้อยของสังคม ไม่ได้เจาะจงแกเป็นการส่วนตัว”
เซี่ยหลีจะไปฟังเหตุผลกับเขาได้ยังไง รีบหัวเราะเยาะทันที “แกไปรักษาความสงบเรียบร้อยของสังคมแกเถอะ ฉันจะรักษาความสงบเรียบร้อยของครอบครัวฉันเอง!!!”
สามีภรรยาคู่นี้ก็เลยต่างคนต่างรั้งกันไว้คนละทาง คุกเข่าลงในห้องครัวแล้วดึงกันไปมา ดูแล้วเหมือนเด็กซนทะเลาะกันยังไงยังงั้น
ลูกน้อยตัวน้อยเดินเข้าบ้านมา ก็ล้างมือล้างหน้าอย่างว่านอนสอนง่าย ใช้แปรงสีฟันอันเล็กของตัวเองแปรงฟันทุกซี่อย่างจริงจังจนสะอาดหมดจด จากนั้นเปลี่ยนเป็นชุดใส่อยู่บ้าน เตรียมจะไปดูในครัวว่าคืนนี้พ่อจะทำอะไรกิน