เช้าวันรุ่งขึ้น เซี่ยหลีร้องไห้ฟูมฟายส่งเสียงแว่วว่า “ไหนจะให้พวกสายลับเกาะญี่ปุ่นมาทำให้ฉันเสียเวลาทั้งวันได้ ก็ยังดีกว่าต้องตื่นตอนหกโมงเช้า!” ท่ามกลางความไม่เต็มใจ แต่สุดท้ายก็ยังไปทำงาน
ส่วนลู่ติ้งหยวน ผู้ที่รักงานเป็นชีวิตจิตใจกลับขอลาหยุด
เขายืนอยู่หลังหน้าต่าง ครึ่งตัวซ่อนอยู่หลังกำแพง แอบอยู่ในที่กำบัญ แม้แต่หัวก็ไม่แหงนมองออกไปนอกหน้าต่าง หันหลังให้คนข้างนอก พูดเหมือนสายลับกำลังติดต่อกัน “ของที่ให้เอามา เอามาแล้วหรือยัง?”
หลี่เลี่ยหนิงรู้สึกว่าวันนี้หัวหน้ากองของตนมีเรื่องพิลึกพิลั่น โทรไปให้ช่วยลางาน ให้ช่วยซื้อของ ตอนนี้แม้แต่ตัวยังไม่ออกมาให้เห็นหน้า
แต่เขาก็ยังว่านอนสอนง่าย หยิบขวดวาสลินออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ยื่นให้ลู่ติ้งหยวนด้วยน้ำเสียงนอบน้อม “หัวหน้ากอง เอามาให้แล้วครับ!”
ลู่ติ้งหยวนยังคงไม่หันหน้า ก้มหัวให้หลี่เลี่ยหนิง ยื่นมือไปข้างหลังรับวาสลินจากหลี่เลี่ยหนิง น้ำเสียงเคร่งขรึมเหมือนเดิม
“ได้ งานราชการสองวันนี้จัดการเองก่อน เรื่องที่จัดการไม่ได้ส่งมาที่บ้าน
วางไว้ที่ขอบหน้าต่างแล้วก็ไปได้เลย ผมเห็นแล้วจะจัดการเอง”
หลี่เลี่ยหนิงมองต้นคอครึ่งหัวของหัวหน้ากองตนที่โผล่พ้นกำแพงมา เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ไม่รู้ว่านายเหนือหัวของตนเป็นอะไรไป
แต่... เมื่อวานออกภารกิจนั้น ดูเหมือนพี่สะใภ้จะโกรธอยู่