ฝ่ายสถาบันวิจัยพอเห็นเซี่ยหลีเดินเข้ามา ก็ทันทีที่มีคนวิ่งตุ๋ยตุ่ยเข้ามาหาเธอ
คนอื่น ๆ เห็นดังนั้น ก็เหมือนได้เสาหลักใจ ต่างก้าวยาว ๆ เดินมาทางเซี่ยหลีพร้อมกัน
ชายชราผู้สูญเสียบุตรชายไปในการระเบิดของสถาบันวิจัยปืนใหญ่แม่เหล็กไฟฟ้า แม้จะอายุมากแล้ว แต่ตอนนี้กลับเป็นคนที่เดินมาหาเซี่ยหลีเร็วที่สุด
เขาสวมเครื่องแบบทหารเต็มตัว ภายนอกห่มเสื้อกาวน์สีขาว รีบเดินมายืนตรงหน้าเซี่ยหลี สองมือบีบกำแน่นไว้หน้าท้อง ใบหน้าตึงเครียดก่อนเอ่ยขึ้นว่า "วิศวกรใหญ่เซี่ยครับ อุปกรณ์การทดลองฝั่งเราติดตั้งเรียบร้อยแล้ว ไม่ทราบว่าจะทดยิงกันเมื่อไร"
แท้จริงแล้วสิ่งที่เขาอยากถามมากกว่าคือ ปืนใหญ่แม่เหล็กไฟฟ้าถูกผลิตออกมาตามข้อกำหนดของเซี่ยหลีแล้ว โอกาสยิงสำเร็จมีกี่เปอร์เซ็นต์ ระยะยิงได้ไกลแค่ไหน พลังทำลายล้างมากน้อยเพียงใด จะเหนือกว่าพวกคนอเมริกาสาปแช่งนั่น พวกคนรัสเซียได้หรือไม่
เขาอยากให้วงการปืนใหญ่แม่เหล็กไฟฟ้าของหัวเซี่ยยืนอยู่จุดสูงสุดของโลก อยากล้างแค้นให้ลูกของตัวเอง แม้ต้องแลกด้วยชีวิตเก่า ๆ ของเขา ตายเหนื่อยบนโต๊ะทดลอง เขาก็ยินดี
แต่ในฐานะนักวิจัย เขารู้ดีว่าก่อนที่อาวุธทุกชิ้นจะผ่านการทดลองหลายรอบและการสถิติข้อมูล ไม่มีใครตัดสินได้ว่ามันสำเร็จหรือล้มเหลว เหมาะจะใช้ในสมรภูมิหรือไม่ หรือจะถือได้ว่าค้นคว้าสำเร็จแล้วหรือยัง
ตอนนี้เขาหวังเพียงให้ทดยิงเร็วที่สุด ให้ผลลัพธ์จับต้องได้เร็วขึ้น
สายตาเซี่ยหลีกวาดไปทั่วบริเวณ พบว่าทุกสายตาในตอนนี้จดจ้องมาที่เธอทั้งหมด เต็มไปด้วยความหวังล้วน ๆ