“เปรี้ยง—!”
เสียงระเบิดดังกึกก้อง กระสุนปืนใหญ่ขนาดใหญ่คล้ายตะปูเหล็กยักษ์ถูกยิงพุ่งออกจากลำกล้องแม่เหล็กไฟฟ้าที่เรียวยาวอย่างรุนแรง ปากกระบอกปืนพัดฝุ่นสีเหลืองขึ้นเป็นแถบกว้างราวกับก้อนเมฆ ผืนดินทั้งหมดสะเทือนสั่นไหวจนเหมือนแผ่นดินไหว
แต่แรงกระแทกนี้ยิ่งใหญ่กว่าที่ทุกคนคาดไว้ กระสุนที่ถูกยิงออกไปด้วยความเร็วประมาณ 2 กิโลเมตรต่อวินาที เจาะทะลุแผ่นเหล็กหนา 8 เซนติเมตรในระยะ 1 กิโลเมตรได้ในพริบตา คลื่นระเบิดผลักรถเกราะจำลองรอบข้างล้มคว่ำไปถึง 2 คัน
“เปรี้ยง—!”
แผ่นดินสะเทือนสั่นอีกครั้ง ฝุ่นทรายฟุ้งกระจาย
กระสุนนัดที่ 2 ถูกยิงออกไป พุ่งทะยานด้วยความเร็วสูงลิ่ว ระยะไกลยิ่งขึ้น และเจาะทะลุกำแพงคอนกรีตในระยะไกลได้อีกครั้งภายในชั่ววูบ
“เปรี้ยง—!”
“เปรี้ยง—!”
“เปรี้ยง—!”
“เปรี้ยง—!”
“เปรี้ยง—!”
……
กระสุนถูกยิงออกไปต่อเนื่อง 10 นัด ทุกนัดพุ่งทะยานสู่หน้าไกลด้วยความเร็วสูงส่ง ทำหน้าที่ของตัวเองสำเร็จไปครั้งแล้วครั้งเล่า
คนที่อยู่ ณ ที่นี้ต่างถูกการสั่นสะเทือนอันมหาศาลจากการยิงกระสุนทำให้ใจสั่น ตาลาย วิงเวียนศีรษะ ร่างกายชาไปทั้งตัว
ฝางจิ้งฮุยและหลี่ชิ่งหนานแม้กระทั่งพวกเธอต้องหูอุดตาปิด หุบตัวให้เล็กที่สุดเพื่อลดแรงกระแทกจากการยิง แต่สายตากลับจับจ้องมั่นไปยังทิศทางที่กระสุนมุ่งหน้าไกลออกไป ดวงตาเป็นประกายระยับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ