เซี่ยหลีเปิดยิ้มเผยฟันขาวสะอาด มองดูอย่างสนุกสนาน ไม่ใส่ใจเลยแม้แต่นิดเดียวที่คนอื่นเรียกตัวเองว่าพ่ออุปถัมภ์
ฟางจิ้งฮุยชำเลืองสายตาไปมองหวังเสี่ยวฮุยอย่างแอบ ๆ แล้วก็เข้าใจกันกับหวังเสี่ยวฮุยได้ทันที
ทั้งสองวางเด็กลงข้าง ๆ แล้วพุ่งตัวเข้าหาหลี่ชิ่งหนานทันที
หลี่ชิ่งหนานหน้าซีดขนหัวลุก มองสองคนที่พุ่งเข้ามาใส่ตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา รีบถอยหลังหนีโดยพลัน
แต่การที่สองกำสู้สี่มือไม่ได้นั้น ยิ่งในพื้นที่แคบขนาดนี้ การจะหลบหลีกสองคนที่ฝีมือคล่องแคล่วก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
ยังไม่ทันได้ถอยห่างไปเท่าไหร่ เขาก็ถูกทั้งสองกดลงกับพื้นแล้วโดนตบตีรุมเร้าอย่างจัดจ้าน
หลี่ชิ่งหนานเอาแขนกางกันหัวกอดศีรษะไว้ ตะโกนโวยวายเสียงดังลั่นโดยไม่แคร์หน้าตาแม้แต่น้อย "อย่าตี อย่าตี เจ็บ เจ็บ!
มีฝีมือก็ไปทำกับคนอื่นเลย!!!"
ฟางจิ้งฮุยกับหวังเสี่ยวฮุยไม่หลงกลวิธียั่วโมโหแบบนี้หรอก ฟางจิ้งฮุยหน้าเฉยเมย พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "หลานอา ธุระของผู้ใหญ่เนี่ย เด็กอย่างแกยุ่งไม่ได้นะ พ่ออุปถัมภ์ของแกชวนเราไป แกก็ฟังคำเฉย ๆ อยู่แบบนั้นแหละ มาพูดเยอะแยะทำไม?"
หวังเสี่ยวฮุยยิ้มแห้ง ๆ กระตุกมุมปาก แล้วชกหมัดลงที่ไหล่หลี่ชิ่งหนานหนึ่งที เสียงเต็มไปด้วยน้ำเสียง "หืมม"
"ต่อจากนี้ปากมากอีก ลุงตีซ้ำ!"
เสียงตะโกนเรียกพรรคพวกของหลี่ชิ่งหนานไม่ได้รับความเห็นชอบร่วมกัน ได้แค่ถูกคนอื่นกดลงกับพื้นแล้วตบตีรุมเร้าอยู่ดี
เขาทั้งตัวหมดสภาพ นอนแผ่ลงกับพื้นงอแงไม่ยอมลุก แต่ปากกลับไม่ยอมยอมแพ้อยู่ดี
"ถ้ามีฝีมือก็ตีปู่ให้ตายอยู่ตรงนี้เลย ถ้าตีไม่ตาย พรุ่งนี้ปู่ก็ยังเป็นลูกผู้ชายอีกคน!"
เซี่ยหลีกอดอกยืนพิงตัวลู่ติ้งหยวน มองหลี่ชิ่งหนานด้วยแววตาหยันหยอก มุมปากตั้งสูงลิ่ว หัวเราะเยาะไม่ยั้ง "มีฝีมือก็ลุกขึ้นยืนให้เป็นเรื่องเป็นราวสักทีสิ!"