เซี่ยหลี: "ต่อให้เรื่องของฉันขึ้นอยู่กับคุณ ก็ไม่ได้ขัดขวางที่พอถึงวันหยุดฉันจะไม่ทันไปยื่นเรื่องกับกองทัพ แล้วรายงานขึ้นไปตรงจุดทันที
ในทางเปิดเผยคุณไม่มีเหตุผลใดจะกักคำร้องขอขึ้นสนามรบของฉันไว้ได้เลย ตอนนี้ทุกคนต่างจับตามองฉันอยู่ คุณคิดจริง ๆ เหรอว่าจะไม่มีใครมาผลักดันเรื่องนี้ให้ลุกลาม?
ตราบใดที่ฉันอยากขึ้นสนามรบ ยังไงก็ต้องมีทางอยู่ดี
ส่วนที่คุณบอกว่าสองเดือนไม่พอ ถ้าฉันอยู่บนสนามรบแล้ว แถมยังบุกตะลุยเพื่อชาติ ต่อให้วันหยุดหมดไป คุณก็ไม่มีเหตุผลจะทำอะไรฉันได้
หรือว่าคุณจะห้ามไม่ให้ทหารใต้บังคับบัญชาของคุณขึ้นสนามรบงั้นเหรอ? คำพูดแบบนี้คุณกล้าพูดออกไปข้างนอกไหมล่ะ!?"
พูดจบ เธอก็ลุกขึ้นยืน มือจับพนักเก้าอี้อย่างไม่ใส่ใจแล้ววางเก้าอี้กลับไปที่ตำแหน่งเดิมอย่างง่ายดาย สายตามองตรงไปที่ผู้บัญชาการกองพลหลิว พร้อมยิ้มปลอม ๆ ที่ไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย
"ผู้บัญชาการกองพล ฉันหวังว่าคุณจะพิจารณาให้ดี ๆ
การที่คนคนหนึ่งจะขวางกั้นอีกคนไม่ให้ทำสิ่งที่ตัวเองอยากทำจริง ๆ ได้ในทุกด้าน แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย
เว้นแต่คนที่อยากทำเรื่องนั้นจะไม่ได้ตั้งใจแน่วแน่จริง
ฉันจะขึ้นสนามรบ ไม่ว่ายังไงก็ต้องไปให้ได้ หวังว่าคุณจะให้คำตอบฉันโดยเร็ว ไม่อย่างนั้นฉันจะหาทางอื่นเอง"
พูดจบ เซี่ยหลีก็ไม่รออยู่ในห้องทำงานของผู้บัญชาการกองพลหลิวอีก หันหลังเดินออกไปทันที
ผู้บัญชาการกองพลหลิว: ……
ผู้บัญชาการกองพลหลิวโกรธจนแทบตายเพราะนิสัยดื้อรั้นของเซี่ยหลี คว้าแก้วน้ำชาข้างตัวขว้างใส่ประตูที่เซี่ยหลีปิดไปดัง "ปัง!" เสียงดังสนั่น
"พูดได้เพราะดีนี่ ทหารที่ไหนจะไม่ขึ้นสนามรบ?