หวงเซี่ยวตงทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง กลับรู้สึกเหมือนถูกดูถูกอย่างไม่มีเหตุผล
เซี่ยหลีไม่สนใจว่าเขาจะคิดอะไรอยู่ในใจ พลางชี้ไปที่โต๊ะของตัวเองตามสบาย แล้วพูดพล่ามต่อไปว่า "เห็นไหม? นั่นคือโต๊ะทดลองที่เขาปกติใช้
โต๊ะทดลองของคนอื่นก็เป็นโต๊ะทดลองปกติ เพราะความสูงพอใช้ได้
มีแค่โต๊ะของเขานี่แหละที่รองหนังสืออยู่ใต้สองเล่ม เธอว่าเขาสูงพอไหมล่ะ"
หนังสือสองเล่มนั้นเป็นเธอที่เมื่อสองสามวันก่อนเอามารอง
โต๊ะใหญ่ใช้สำหรับเขียนหนังสือความสูงพอใช้ได้แน่นอน แต่ถ้าคนยืนอยู่ข้างๆ แล้วใช้มันประกอบชิ้นส่วนก็จะเตี้ยไปหน่อย เธอเลยหาหนังสือสองเล่มมารองมุมโต๊ะอย่างสบายๆ หลังจากนั้นก็กลับบ้านและลืมเรื่องนี้ไปเลย
ตอนนี้หยิบยกออกมาพูดพล่ามได้สบายเลย
หวงเซี่ยวตงได้ยินเซี่ยหลีพูดแบบนั้น สายตาก็ไล่ตามทิศทางที่เซี่ยหลีชี้ไป มองไปก็เห็นหนังสือสองเล่มรองอยู่ใต้โต๊ะจริงๆ