เซี่ยหลีเบิกตากลมโตด้วยแววตาที่จริงใจสุดขีด สายตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ จ้องมองหวงเซียวตงด้วยความตะลึง น้ำเสียงปนความประหลาดใจอยู่เล็กน้อย
เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสูงขึ้นเล็กน้อยอย่างตกใจ: "คุณไม่ใช่คนของสถาบันวิจัยลับของเราหรือ?"
"อยู่ด้วยกันทุกวัน เห็นหน้ากันตลอด คุณกลับไม่รู้ว่า "เลยคุน" เป็นผู้ชาย!?"
หวงเซียวตงอ้าปากเล็กน้อย สายตางุนงงยิ่งกว่าเซี่ยหลีเสียอีก พูดตะกุกตะกักถามขึ้นว่า "เล่... "เลยคุน" เป็นผู้ชายงั้นเหรอ?"
"ผม... ผมไม่รู้มาก่อนเลย?"
หลิวเช่าอิงซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลจากเซี่ยหลี ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองเข้าอย่างชัดเจน สายตาจับจ้องไปที่หวงเซียวตง แววตาลึกขึ้นแวบหนึ่งอย่างเย็นชา
นางแกว่งแก้วไวน์ในมือเบา ๆ แล้วเอ่ยอย่างเชื่องช้า: "เขาไม่รู้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะว่า "เลยคุน" อยู่แต่ในห้องวิจัยของเรา ไม่ออกไปไหนมาไหนกับห้องวิจัยอื่น"
"ตัวตนที่แท้จริงของเขา มีแค่พวกเราที่รู้"