สองฝ่ายก็ยืนตึงกันอยู่แบบนั้น
เซี่ยหลีไม่ได้เป็นคนอารมณ์ดีอยู่แล้ว ถูกอีกฝ่ายถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนใจคอเริ่มหมั่นไส้
เธอเบือนหน้าให้เย็นชา สีหน้าไม่เป็นมิตร เอ่ยเสียงเย็นใส่ชวงชิงว่า "บอกไปแล้วว่าไม่ใช่พวกเราทำ ทำไมเธอถึงน่ารำคาญแบบนี้?
สิ่งที่ฉันอยากได้ก็ได้มาแล้ว แถมรายชื่อนั้นจะถึงมือฉันต่อเมื่อฉันกลับไปถึงเส้นพรมแดน ตอนนี้มันยังเป็นเครื่องมือคุมขังฉันอยู่ ฉันจะเหนื่อยเปล่าไปเล่นงานพวกเธออีกทำไม?
ฆ่าล้างทั้งหมู่บ้านนั้นแล้วฉันได้อะไร? ไม่ได้อะไรเลยฉันจะทำไปทำไม? ฉันบ้าหรือไง?"
ชวงชิง: ...
ชวงชิงรู้สึกว่าคำพูดของเซี่ยหลีก็มีเหตุผล
เพราะถ้าเปลี่ยนเป็นเธอเอง เธอก็จะไม่ข้ามสะพานแล้วถอนไม้ขีดก่อนที่ของจะถึงมือหรอก
แม้ใจจะเกลียดแค่ไหน รอได้รายชื่อมาก่อนแล้วค่อยเลิกทำก็ยังทัน
แต่หมู่บ้านของพวกเธอไม่เคยไปยุ่งกับกองกำลังใหญ่โตอะไร
กองกำลังเล็ก ๆ ก็ไม่กล้าสังหารลูกน้องของพวกเขาอยู่แล้ว เมื่อไรที่โดนจับได้คือความตาย มีสักกี่คนที่กล้าเสี่ยงใหญ่ขนาดนั้น?
แม้จะไปยุ่งกับกองกำลังใหญ่จริง คนอื่นก็มีปืน มีปืนใหญ่ แม้แต่มิสไซล์ ทำไมต้องใช้วิธีลอบวางยาพิษที่เสียฟอร์มขนาดนั้น?
คนเดียวที่แปลกไปจากทุกคนคือเซี่ยหลี
วิธีการของผู้หญิงคนนี้เลวทรามเกินไปจริง ๆ ช่วงวันหลังมานี้ทุกหมู่บ้านของพวกเขาถูกเธอกวนโอ๊ย แม้คนเสียหายไม่หนัก แต่ความเสียหายทรัพย์สินทำสถิติสูงสุดตั้งแต่ก่อตั้งหมู่บ้าน
สามสิบกว่าหมู่บ้านถึงกับตอนนี้หารถดี ๆ 10 คันที่ยังใช้ได้ก็ไม่ได้
คนปกติไหนจะทำอะไรแบบนี้?
วางยาพิษต้นน้ำเพื่อฆ่าคนทั้งหมู่บ้าน มันคือการแสดงวิธีการแบบนี้ได้เป๊ะที่สุดไม่ใช่หรอ?
คิดไปคิดมาชวงชิงก็ยังรู้สึกว่าเรื่องนี้เซี่ยหลีต้องเกี่ยวข้องแน่นอน