วันนี้ฟ้าแจ่มใสเป็นพิเศษ ตอนที่เซี่ยหลี่ตื่นขึ้นมา ตะวันก็สูงลิ่วได้เวลาพอควรแล้ว
กลุ่มคนมากมายแน่นขนัดดำทะมึนปิดทางเข้าโรงแรมเล็ก ๆ ในมือถืออาวุธครบครัน เผชิญหน้ากับเหล่าทหารองครักษ์ถือปืนใต้บังคับบัญชาของเซี่ยหลี
หนุ่มเจ้าของโรงแรมตัวน้อยที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ตกใจจนต้องหลบซ่อนอยู่ใต้แคชเชียร์ไม่ยอมออกมา แต่เพราะร่างกายสั่นเทิ้มเกินไป ทั้งแคชเชียร์ก็สั่นไปด้วยกันกับเขา
เมื่อเห็นว่าหัวหน้าฝ่ายตรงข้ามคือซวงชิงที่หน้าตึงเครียดเข้มผิดปกติ สีหน้าของเซี่ยหลีก็ไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย มีเพียงความคิดในใจที่บ่นพึมพำอยู่เงียบ ๆ ว่า: หนุ่มเลขาคนสนิทของเจ้านายนี่ว่างงานจริง ๆ เกิดเรื่องนิดหน่อยก็ต้องมายกทัพถึงตัว
ชวงชิงปล่อยให้ลูกน้องของตัวเองกับเหล่าพนักงานอารักขาของเซี่ยหลี่ตะโกนโต้เถียงกัน ตั้งแต่ต้นจนจบไม่เอ่ยปากแม้แต่คำเดียว เหมือนกับว่าคนเหล่านี้ไม่มีคุณสมบัติพอที่เขาจะพูดด้วยเลย
พอเห็นเซี่ยหลี่ สายตาของเขาถึงจะขยับเล็กน้อย ตกมาหยุดที่ตัวเซี่ยหลี่ น้ำเสียงแฝงความไม่พอใจ
"คุณก็สบายดีนัก ภายนอกนี่มือถือปืนเต็มเมือง แต่คุณก็ยังหลับได้จริง ๆ"