เซี่ยหลีแผ่นหลังขมวดตึง รู้สึกไอเย็นวิ่งพรวดขึ้นจากแกนกระดูกสันหลัง
แย่แล้ว! นี่เธอนี่เองที่บอกว่าเหมือนลืมอะไรสักอย่างไม่ใช่เหรอ!
แผนการตอนแรกชัดเจนว่าต้องแจกอาวุธคราวนั้นให้พ่อแก่ไปด้วยชุดหนึ่ง ให้พ่อแก่เปิดปากตำหนิเธอไม่ออก
แต่ทางสถาบันวิจัยยุ่งมาก อาวุธก็ใช้เวลาผลิตนานเหลือเกิน พรึบเดียวตาก็หายไปเรื่องนี้ซะแล้ว
เซี่ยหลีไม่ต้องคิดมากก็รู้ว่าพอพ่อแก่รู้เรื่องนี้ จำเป็นต้องโทรศัพท์มาถามเธอแน่ หรือไม่ก็มาดวลกันตัวต่อตัวแน่นอน
เซี่ยหลีชาไปทั้งตัวทันที
ลู่ติ้งหยวนยกมือขึ้นตบไล้เบา ๆ ที่ไหล่ภรรยา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เอ่ยกับเซี่ยหลีด้วยน้ำเสียงเบาลอยว่า "ผู้บัญชาการกองพลเซี่ยคิดตั้งแต่ตอนนี้เลยก็ได้ว่าจะอธิบายกับพ่อแก่ยังไง ไม่งั้นสักพักเมื่อโทรศัพท์พ่อแก่เข้ามา เดี๋ยวโมโหจนแกะรองเท้าตีเอานะ"
เซี่ยหลี: …
ตัวดี! ฉันไม่ดี แกก็อย่าหวังว่าจะดี!!
เซี่ยหลีไม่รู้ทำไม ลู่ติ้งหยวนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยธรรมดา ไม่ต่างจากความจริงจังในวันปกติแม้แต่นิด แต่เธอกลับรู้สึกแปลก ๆ ว่าคำพูดของเขามันขมฝาดอยู่ในนั้นชอบกล