“ใช่ใช่ใช่ เราว่าแกถูกไส้กระดูกเลย!!
นี่มันชัด ๆ ว่าก่อกบฏ!!!”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วโกรธจนตัวสั่นจากเหตุผลอันเอียงเอนของเซี่ยหลี เสียงดังจนปลายสายโทรศัพท์ส่งเสียงหึ่งก้อง
เซี่ยหลีสะดุ้งเอียงหัวหลบไปด้านข้าง หนีคลื่นเสียงกระหน่ำระลอกแรกที่พุ่งมาจากปลายสาย รู้สึกได้ว่าหูเริ่มเจ็บแล้ว
เธอพยายามจะคุยกับพ่อแก่ด้วยเหตุผล “ฉันอยู่ดี ๆ ฉันจะไปก่อกบฏทำไม?
ยังไงกัน ฉันใช้เงินตัวเองหาอาวุธให้ชาติ แล้วยังผิดอีกเหรอ!?”
เซี่ยหลีถือหูโทรศัพท์ด้วยมือข้างเดียว
จากปลายสายสีดำสนิทนั้นมีเสียงหายใจลึก ๆ ดังต่อเนื่องไม่หยุด ก่อนที่เสียงของเซี่ยเจี้ยนกั๋วที่ฟันฟาดจะส่งผ่านมา
“ถ้าแกบริจาคไปโดยไม่หวังผลตอบแทน นั่นเรียกว่าน้ำใจเพื่อแผ่นดิน แต่แกทำแบบไหน ในใจแกไม่รู้เหรอ!?
แกชัด ๆ แจกอาวุธเหล่านั้นให้คนที่แกสนิทด้วยอย่างแม่นยำ นี่มันชักพวกชักพรรค!”
เซี่ยหลีไม่พอใจคำพูดของเซี่ยเจี้ยนกั๋วเต็มร้อย หน้าเริ่มยุบยวด “งั้นยังไง? อาวุธที่ฉันใช้เงินตัวเองสร้าง สุดท้ายยังต้องเกลียดใครแล้วไม่แจกให้ใครอีกเหรอ?
ฉันหน้าตาเหมือนคนโง่ที่โดนเอาเปรียบง่าย ๆ งั้นรึ?
คนอื่นจะหาทางกลั่นแกล้งฉัน ฉันยังต้องตอบแทนความดีด้วยความชั่วงั้นเหรอ แล้วทำไมตัวแกเองถึงยังโกรธเกลียดประเทศญี่ปุ่นไม่ให้อภัยจนถึงทุกวันนี้ล่ะ?
เรื่องที่แกทำไม่ได้ แกกลับมาบังคับฉันที่นี่
ฉันสงสัยว่าฉันไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของแก แต่น่าจะเป็นพระพุทธรูปที่แกเคยไปจ้างมาจากข้างนอกแล้วกลายเป็นวิญญาณร้าย ไม่งั้นแกจะเรียกร้องมาตรฐานความดีงามจากฉันสูงขนาดนี้ทำไม”
ลู่ติ้งหยวน: …
เซี่ยเจี้ยนกั๋ว: …
ลู่ติ้งหยวนสาบานได้เลยว่าเขาได้ยินเสียงข่วนฟันของพ่อตาจากปลายสายโทรศัพท์ชัดเจน แม้จะอยู่ข้าง ๆ เซี่ยหลีก็ตาม