เซี่ยหลีใบหน้าเรียบเฉย มือถือหูโทรศัพท์แล้วปล่อยคำเดียวที่เย็นชาสุดขัดใจให้คนปลายสาย
"ไสหัวไป!"
ชิ่งหนานเป็นคนประเภทได้เปรียบเมื่อไหร่จะง้อเกลี้ยงสองวัน ส่วนหลังจากนี้จะปากระหว่างกันหรือไม่ค่อยว่ากัน เมื่อได้ยินเซี่ยหลีไล่แบบตรง ๆ แบบนี้ กลับไม่มีแววขุ่นเคืองใด ๆ เลย
เสียงใจดีใจร้ายดังออกมาจากปลายสาย "รับทราบค่า~ฮ่องเต้พ่ะย่ะ ลูกข้าจะถอยตัวแล้ว!"
เซี่ยหลีที่ยังถือโทรศัพท์อยู่: ...เฮ้อ สัตว์นรกนี่ ควรตะโกนประโยคนี้ตั้งแต่สองปีก่อนแล้ว
ฝ่ายทหารมีการดักฟังโทรศัพท์ทุกสาย ถ้าเมื่อสองปีก่อนเรียกเธอว่า"ฮ่องเต้" เธอสวนกลับด้วยการฟ้องร้องทันที ส่งไปเย็นหัวที่ฟาร์มสักหลายวัน
......
ลู่ติ้งหยวนเดินกลับเข้าบ้านจากประตูรั้ว สายตากวาดมองปืนในอ้อมแขนของทหารองครักษ์หลายคน แล้วก้าวยาว ๆ ตรงเข้าบ้านไป
เห็นภรรยาของเขานอนแผ่บนโซฟา มือหนึ่งถือหนังสือที่ไม่รู้ไปซื้อมาจากไหน ปกเป็นหนังสือแดง อีกมือหยิบแอปริคอตแห้งกินอยู่
ท่าทางชิล ๆ เหมือนทุกอย่างสงบสุขเป็นปกติ
ลู่ติ้งหยวนนึกถึงสิ่งที่คนตัวนี้เพิ่งทำลงไป โดนท่าทางแบบนี้ยั่วให้ขำออกมาทั้งที่โกรธ
เขาก้าวยาว ๆ เข้าไปในบ้าน ยืนลงข้างเซี่ยหลีทันที ก้มมองเธอ
"นาวาเอกเซี่ย คิดว่าความสัมพันธ์ของคนอื่นต้องดูแลรักษา แต่ความสัมพันธ์ของผมแน่นแฟ้นเกินกว่าจะต้องดูแลแล้วสินะ?"
เซี่ยหลียกเปลือกตามองลู่ติ้งหยวน
นึกถึงสิ่งที่ตัวเองทำลงไป ก็หัวเราะออกมาทันที
มุมปากยิ้มกว้างถึงโคนหู มองลู่ติ้งหยวนด้วยแววยิ้มแฉ่ง น้ำเสียงเก๊กฮือสุด ๆ
"ก็คุณกลับมาโทษฉันไม่ได้นี่ ฉันไม่มีตังค์แล้ว"
ลู่ติ้งหยวนโดนคำนี้ทำให้ขำทั้งที่โกรธ
เขาขัดฟันแน่น เส้นเอ็นที่แก้มปูดขึ้นเล็กน้อย พอคลายออกก็ทั้งหมั่นไส้ทั้งขำ ๆ แถมรู้สึกอะไรไม่ถูกกับสิ่งที่เซี่ยหลีทำลงไป