ลู่ติ้งหยวนถอดใจยาว ลุกขึ้นเดินไปหาหวังเสี่ยวฮุยแล้วพูดว่า "เซี่ยหลีรู้ว่าพวกคุณจะมา เธอไปซื้อของกินที่เด็กชอบมาบางอย่าง ฉันพาเด็กไปกินหน่อยนะ"
เห็นท่าทีของลู่ติ้งหยวนเชียวนี้ หวังเสี่ยวฮุยจะไม่รู้ได้อย่างไร คงเป็นว่าเซี่ยหลีมีอะไรอยากคุยกับเขา แต่ไม่สะดวกให้เด็กได้ยิน
เขาถอนใจในใจ ยิ้มแล้วส่งเด็กให้ลู่ติ้งหยวน พูดจาไพเราะว่า "งั้นก็รบกวนน้องเขยแล้วกัน"
เมื่อลู่ติ้งหยวนอุ้มเด็กออกไปแล้ว สายตาของทุกคนในห้องก็เบนเข้ามาที่หวังเสี่ยวฮุยพร้อมกันทันที ตาโตโพลง ลูกตาแต่ละดวงเหมือนไฟฉายส่องสว่าง 800 วัตต์
รวมกันแล้วสว่างเป็นพิเศษ ทั้งขนหัวลุก ทั้งน่าขนลุก
หวังเสี่ยวฮุย: ...
หวังเสี่ยวฮุยถอนใจอย่างขันๆ ขมวดคิ้ว ยกมือขึ้นลูบผมสั้นของตัวเองหนึ่งครั้ง มือหยุดที่ท้ายทอย แล้วมองคนทั้งห้องอย่างช่วยไม่ได้
"ถามกันมาเถอะ อยากรู้อะไรถามมาตรงๆ
ขอแค่พวกคุณกล้าถาม ฉันก็ตอบไม่มีกั๊ก ตอบเต็มที่ทุกเรื่อง"
ชิ่งหนานไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว อ้าปากถามทันที: "เด็กคนนี้เป็นลูกของคุณหรือเปล่า?"
หวังเสี่ยวฮุยที่เปลี่ยนเป็นหน้าเฉยชั่วขณะ: ...
หวังเสี่ยวฮุยขมิ้นตาเล็กน้อย มองไปที่ชิ่งหนานด้วยสายตาเย็นชาแฝงคม ยกมุมปากยิ้มทั้งที่ไม่ยิ้ม
"น้องหนาน อย่าคิดว่าเข้ากองทัพมา ฝึกฝนวิชามือมาตลอดแล้วจะเก่งขึ้นนะ แม้พี่ไม่ได้เข้ากองทัพ แต่ฝีมือที่ฝึกมาหลายปีนี้ก็ไม่เคยทิ้ง อยากลงมือก็พูดมาตรงๆ"
ก่อนหน้านี้เขาอธิบายกับพวกคนเหล่านี้มาชัดเจนแล้วว่าเด็กคนนี้เป็นเด็กที่เลี้ยงดูมา ทำไมชิ่งหนานคนนี้ถึงเปิดปากถามตั้งแต่แรกว่าเด็กเป็นลูกของเขาหรือเปล่า?
นี่คือไม่เชื่อในน้ำใจของเขา หรือไม่เชื่อในตัวเขา กันหนังตึงแล้วสินะ?