สิ่งที่เฉินเจินเจินพูดถึงข้อนี้ ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่พวกเซี่ยหลีตั้งใจจะช่วยกันประนีประนอมให้หวังเสี่ยวฮุยกับไป๋เฟยเฟยกลับมารักใคร่กันดังเดิม
ถึงการใช้ความรุนแรงในครอบครัวจะไม่ใช่นิสัยที่ดี แต่ยุคนี้คนที่ทำแบบนี้ก็ยังเยอะอยู่ ทั้งที่หวังเสี่ยวฮุยกับไป๋เฟยเฟยไม่เคยลงมือตบตีกันจริง แถมภายนอกก็ไม่มีข่าวลือเลวร้ายอะไรหลุดออกไป กลับดูเหมือนคู่นี้ยังมีความหวังว่าจะใช้ชีวิตร่วมกันต่อได้
แต่พอหลี่ชิ่งหนานได้ฟังถ้อยคำของหวังเสี่ยวฮุยแล้ว ก็ไม่คิดเช่นนั้นอีกต่อไป เขาเม้มปาก ไม่ให้เกียรติภรรยาของตัวเองแม้แต่น้อย พูดห้วน ๆ ว่า "หยุดเถอะแก ด้วยนิสัยขี้อ้อนขี้งอนแบบนั้น แกคิดว่าจะเข้าใจกันเขาได้ยังไง?"
เขากับภรรยาเข้าใจกันได้เพราะทั้งคู่อารมณ์ร้ายเหมือนกัน ปากก็ไวเหมือนกัน ไม่พอใจอะไรก็พูดออกมาให้อีกฝ่ายฟังตรง ๆ เรื่องความเข้าใจผิดจึงไม่มีทางเกิดขึ้น
ลู่ติ้งหยวนถึงจะไม่ชอบพูด แต่หลีจื่อปากร้ายนี่! ปากคมเหมือนมีดนั่นแทงลงอกลู่ติ้งหยวนไปทีละแทงสองแทง สิ่งที่หลีจื่อของเขาคิดอะไร ลู่ติ้งหยวนแม้ไม่ตั้งใจฟังก็รู้ชัดเจนทุกอย่าง
โดนแทงบ่อยเข้า ยังไงก็ต้องแทงกลับบ้างสิ รับกันไปมา สองคนน่ะไม่สนิทกันก็แปลกแล้ว
แต่นิสัยของหวังเสี่ยวฮุยดูเผื่อแผ่ภายนอก แท้จริงกลับเก็บตัวเก็บใจ ส่วนไป๋เฟยเฟยยิ่งกว่า ชอบให้คนอื่นเดาใจในทุกเรื่อง
สองคนนี้แม้ตกลงกันว่าจะนั่งลงคุยกันให้รู้เรื่อง ก็คงต่างอาศัยความพอดีของตัวเองเก็บบางส่วนไว้ ไม่มีทางเล่าทุกเรื่องให้หมดเปลื้องได้
ในความคาดหวังที่ดีที่สุดของเขา สองคนนี้ซึ่งกันและกันอย่างเรียบร้อยก็ยังดีเกินคาดแล้ว จะไปหวังให้รักใคร่กลมกลืนเหมือนเขากับเฉินเจินเจิน หรือคู่สามีภรรยาบ้านหลีจื่อได้อย่างไร?