คนทั้งหลายในห้องเงียบกริบทันที เซี่ยหลีสวมผ้าคลุมหน้าของตัวเองให้เรียบร้อยแล้วพยักหน้าให้เจ้าเฉียงไปเปิดประตู
เจ้าเฉียงพยักหน้าเบา ๆ ให้เซี่ยหลีแล้วก้าวยาว ๆ ไปยังประตูรั้ว เปิดประตูออก
ผู้ว่าราชการอำเภอนำพวกผู้พิทักษ์อีกหลายคนเดินเข้ามา แล้วก้มลงค้อมคารวะเซี่ยหลีอย่างเคารพนบนอบ
"เทพธิดาผู้ทรงอภินิหาร! ขอให้ทรงพระชนม์ยืนยาว!"
เซี่ยหลีถอนใจในใจ นิสัยนี่มันน่ากลัวจริง ๆ
ช่วงนี้เธอเล่นบทเทพธิดาจนชินชา ตอนแรก ๆ ที่เห็นใครก้มลงคารวะ เธอยังรู้สึกไม่ค่อยชิน แต่ตอนนี้เห็นแล้วใจกลับนิ่งสนิทไม่มีคลื่นลม
เธอยกมือขึ้นเล็กน้อย "ไม่ต้องทำพิธีรีตรงก็ได้
วันนี้เรียกพวกคุณมา เพราะมีเรื่องอยากถามความเห็นของพวกคุณ"
คนราวยี่สิบกว่าคนคุกเข่าอยู่พื้น แอบชำเลืองมองหน้ากันเอง งงงันไม่เข้าใจว่าทำไมเทพธิดาผู้พูดจาแล้วไม่เปลี่ยนความคิดถึงวันนี้ถึงได้ใจดีกับพวกเขาขนาดนี้
ผู้ว่าราชการอำเภอเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยหลีเล็กน้อย น้ำเสียงยังคงเคารพนบนอบ
"เทพธิดาตรัสหนักไปแล้ว การรับใช้เทพธิดาคือหน้าที่ของพวกเรา
ไม่ทราบว่าวันนี้เทพธิดาเรียกพวกเรามา มีคำสั่งอะไรให้ทำหรือไม่"