เซี่ยหลีกล่าวว่า "ฉันจะกลับไปถามความคิดเห็นของพวกเขาตอนนี้เลย และจะอธิบายข้อดีข้อเสียให้ชัดเจน
ถ้ากองทัพอเมริกันไม่ยอมถอนกำลัง ขีปนาวุธก็ยังอยู่ครบ พวกเขาจะหลบไปทางไหนก็ไม่รอด
เมื่อสงครามปะทุขึ้น ทุกคนในดินแดนนั้นก็ไม่มีทางยืนดูด้านนอกได้อีกต่อไป"
ผิงอิงจวิ้นพยักหน้าเบา ๆ "ดี พอเธอยืนยันกำลังพลฝั่งเธอได้แล้ว เราค่อยมาคุยกันว่าจะลงมืออย่างไร"
เมื่อคุยกันเรียบร้อย เซี่ยหลีก็ลุกขึ้น พาบอดี้การ์ดสกุลนากับเจ้าเฉียงเดินทางกลับเมืองฉง
ส่วนมู่เค่อจิ้นที่โดนทิ้งให้นั่งเฉย ๆ มาครึ่งหลังก็ได้แต่...
พวกเธอลืมไปหรือเปล่าว่ากำลังพลของพวกเธอมีแค่หนึ่งกองร้อย ส่วนกำลังหลักแท้จริงอยู่ที่ฉันทั้งหมด?
สองคนนี้คุยกันเสร็จ ไม่แม้แต่จะถามความเห็นของเขาสักคำ ก็เก็บของเดินจากไปเฉย ๆ
ไม่มีใครเอาเขาลงตาจริง ๆ สินะ!?
เซี่ยหลีไม่สนใจหรอกว่ามู่เค่อจิ้นจะคิดอะไร
คนก็อยู่ตรงนี้แล้ว ถ้าพวกเธอจะไปก่อกวนกองพลที่ห้าจริง ๆ มู่เค่อจิ้นจะไม่ตามไปด้วยได้ยังไง?
แนวทางบัญชาการของมู่เค่อจิ้นเอนไปทางระมัดระวัง แต่แนวทางของฝ่ายพวกเธอช่วงนี้เอนไปทางกล้าหาญ ชอบเสียบโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัว ยกการรุกขึ้นเป็นการรับ จุดขายหลักคือการซุ่มโจมตีล้วน ๆ