ตั้งแต่เซี่ยหลีได้ยินเสียงร้องไห้สะอื้นฮัก เธอก็รู้สึกหนังศีรษะชาวูบ เมื่อเสียงนั้นกลายเป็นการร้องไห้ฟูมฟายดังลั่น ยิ่งรู้สึกเหมือนขนรากผมจะระเบิดกระเซ็นขึ้นมาทันที
เธอถือโทรศัพท์ไว้แน่น ใบหน้ายับทั้งห้าสัญชาตญาณ รีบเร่งปลอบจางเหลาซานทางสาย "อย่าร้องไห้สิ อย่าร้อง มีอะไรนักหนาต้องร้องไห้?
งั้นเอางี้ แกยอมรับฉันเป็นพ่อแม่เลยดีไหม แบบนี้แกก็จะมีพ่อแม่ที่ดีแล้วไม่ใช่เหรอ!"
จางเหลาซาน: ……?
ลู่ติ้งหยวน: ……
เสียงร้องไห้ของจางเหลาซานหยุดเงียบกริบราวกับถูกคนบีบคอเอาไว้ แม้แต่เสียงสะอื้นถัดมาก็ยังดันออกมาไม่ได้อีกเลย
เซี่ยหลีคลายใจยาวยืด ในที่สุดเขาก็หยุดร้องซะที
เธอหน้าเฉยเมยแก้คำพูดเมื่อครู่ "เห็นแกร้องไห้น่าสงสาร เลยปรับบรรยากาศหน่อย อย่าเอาไปคิดมากนะ"
จางเหลาซาน: ……
ลู่ติ้งหยวน: ……มีใครปรับบรรยากาศแบบนี้กันเนี่ย แล้วเขาจะให้เขาเอาไปคิดมากยังไง? ให้เขาจริงใจถือเธอเป็นพ่อแม่กันเลยเหรอ?
ลู่ติ้งหยวนนั่งลงข้าง ๆ เซี่ยหลี ไอเบา ๆ เสียงเดียว แล้วคลายบรรยากาศแบบคนปกติ "คุณเป็นพ่อทูนหัวของนากน้อย ญาติพี่น้องไปมาหาสู่กันก็เรื่องปกติ
ยิ่งคุณหวังดีต่อครอบครัวเราขนาดนี้ เงินก็ไม่มีทางวัดคุณค่านั้นได้อยู่แล้ว
คุณก็รู้ว่าผู้บัญชาการของพวกคุณมีเงินทุนอยู่พอสมควร เอาเงินก้อนนี้ไปทำธุรกิจให้เต็มที่เถอะ ต่อไปก็จะเป็นกำลังหนึ่งของน้อยไห่ถาได้"
จางเหลาซานปลายสายฟังแล้วย่อมเข้าใจว่าทั้งสองสามีภรรยากำลังปลอบใจเขา ให้เขารับเงินนี้ไปได้อย่างสบายใจ แล้วเปิดอนาคตของตัวเองไป
ลูกชายบุญธรรมของเขามีชาติตระกูลขนาดนั้น จะต้องมาเติมสายสัมพันธ์จากเขาอีกทำไมกัน!?
เหลนที่รักของท่านพลเอกลู่ หลานแท้ ๆ ของผู้บัญชาการลู่กับเจ้าหน้าที่สมาคมสตรีทั่วประเทศจ้าว ตาฝ่ายแม่เป็นผู้บัญชาการกองพล ยายเป็นรองผู้อำนวยการโรงพยาบาลทหาร พ่อแม่ก็ล้วนเป็นข้าราชการระดับกองพล สายสัมพันธ์ข้อไหนไม่ทะลุถึงฟ้า?