ช่าหลี่เลิกคุยเรื่องซื้อบ้านกับลู่ติ้งหยวน เธอนั่งลงบนโซฟา ยื่นมือไปยังโต๊ะเล็กข้าง ๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบใบหู
“ฮัลโหล?”
ปลายสายส่งเสียงของจางเหลาซานที่ออกจะเกรงใจประสานง้อ “ผู้มีพระคุณ คุณตามหาผมหรือครับ? มีเรื่องอะไรให้ผมไปทำหรือเปล่าครับ?”
ช่าหลี่เข้าเรื่องทันที “อยากปลดประจำการไหม?”
ช่าหลี่ได้ยินชัดเจนว่าเสียงหายใจปลายสายหยุดค้างไปชั่วขณะหนึ่ง
ไม่นานปลายสายส่งเสียงของจางเหลาซานมาอีก ติดๆ กันทั้งความต่ำต้อยและความร้อนใจ “ผู้มีพระคุณ ผมทำอะไรพลาดหรือเปล่าครับ?
ผมรู้ว่าผม…”
“ไม่ใช่เพราะเรื่องของคุณ”
เซี่ยหลีขัดจังหวะการตำหนิตัวเองวนเวียนของจางเหลาซานปลายสายทันที แล้วอธิบายว่า “ตอนนี้ภายนอกกำลังปฏิรูปเปิดประเทศ อนุญาตให้ค้าขายเศรษฐกิจเสรีได้แล้ว ฉันคิดว่าเทียบกับการอยู่ในกองทัพแล้ว คุณเหมาะกับการทำธุรกิจของตัวเองมากกว่า”
เซี่ยหลีไม่ได้แต่งเรื่องโกหกจางเหลาซาน แต่พูดตามความจริงว่า “ไม่อ้อมค้อมหรอกนะ ตอนแรกที่ตามคุณมาเป็นทหารองครักษ์ของฉัน ก็เพราะเห็นแววฝีมือด้านวัตถุโบราณของคุณ อยากให้มาดูแถวชายแดนประเทศเมี่ยนว่าจะขุดหาหยกหรือของดีอะไรได้บ้าง