แม้จะเป็นผู้ชายวัยรุ่นร่างกายแข็งแรงใช้ค้อนเหล็กใหญ่ฟันลงไปอย่างแรง ก็ไม่มีทางทำให้กะโหลกศีรษะที่แข็งที่สุดของร่างกายมนุษย์พังยับได้ถึงเพียงนี้หรอก?
ยิ่งคิดถึงตรงนี้ เขาก็ยิ่งตกใจใจสั่น และยิ่งรู้สึกว่าผู้ชายตัวเตี้ยผอมเมื่อกี้นั้นปล่อยไว้ไม่ได้ ก็ไม่ควรเข้าปะทะตัวต่อตัวกับเขาเด็ดขาด
ฝูเจี้ยนฮวาไม่สนใจศพบนพื้นอีกต่อไป กระโดดพรวดออกจากหน้าต่าง แล้ววิ่งกระชากตรงไปทางที่จางเหลาซานหายตัวไป
เขาต้องเตือนเพื่อนร่วมงานให้ทัน — ต้องโจมตีระยะไกล ห้ามเข้าปะทะใกล้เด็ดขาด!!
ตอนนี้เป็นฤดูหนาว ต้นไม้มากมายบนภูเขารอบกรุงเหลือเพียงกิ่งก้านเปล่า ๆ เศษใบไม้ร่วงกระจัดกระจายห้อยอยู่ตามกิ่ง ดูแล้วเหี่ยวแห้งร้างไร้ยิ่ง
ใบไม้ร่วงกองซ้อนบนพื้นหนาเป็นชั้น ก้าวเท้าลงไปทีละก้าวก็นุ่มฟุ้ง การวิ่งบนใบไม้ร่วงหนานุ่มแบบนี้ทำให้ความเร็วไม่อาจพุ่งขึ้นได้เท่าไร
จางเหลาซานกอดลูกนากน้อยไว้แน่น วิ่งฝ่าป่าไปอย่างเต็มที่ ทั้งที่เป็นฤดูหนาวจริง ๆ แต่หน้าผากกลับเต็มไปด้วยหยดเหงื่อเม็ดโต
ยิ่งไปกว่านั้น ระหว่างทางที่มา จางเหลาซานต้องแอบยึดรถมาตลอด แรงเหลืออยู่น้อยเหลือเกิน ยิ่งผ่านการงัดกรอบประตูเมื่อครู่เข้าไปอีก ตอนนี้แรงของเขาหมดลงจนเกินขีดจำกัดไปแล้ว
เขาอยากอุ้มลูกนากน้อยหนีจากที่นี่ให้เร็วที่สุด แต่ความจริงคือเมื่อครู่วิ่งรีบเกินไป แถมกลัวทางไปทางเชียนเหมินจะเจอกับคนกลุ่มนั้นพอดี จึงสุ่มเลือกทิศทางนี้มา ทั้งที่ไม่รู้จักเส้นทางเลย
วิ่งไปเรื่อย ๆ ต้นไม้แห้งเปล่าที่เต็มขอบตายิ่งทำให้ใจเขาตกอยู่ไม่ถูก
ทุกก้าวที่วิ่งรู้สึกหนักอึ้งเหมือนเท้าเต็มตะกั่ว ต้องอาศัยแต่เพียงความมุ่งมั่น ลากน่องดึงตัวเองให้วิ่งต่อไป หัวใจในอกเต้นกระหน่ำดังตุบตับตุบตับ จนแทบจะกระแทกออกมา เลือดสูบฉีดพุ่งขึ้นหัว ในหัวมีแต่เสียงหึ่งๆ ก้องอยู่ในโสตประสาท แม้แต่จะคิดอะไรก็ยากเย็น